Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Οι «φιλοευρωπαϊκές» πολιτικές δυνάμεις μας, της Δεξιάς και του Κέντρου

1. Το «ελληνικό πρόβλημα» ταυτότητας και ενοποιών πολιτικών νοοτροπιών, που συνοψίζεται στο ερώτημα «είναι η Ελλάδα ευρωπαϊκή χώρα;», είναι πιο πολύπλοκο από όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως και συσκοτίζεται πιο πολύ από την νέα πλημμύρα αντιαριστερής ρητορικής· εκτός των άλλων, γιατί είναι πρόβλημα «αριστεροδεξιό». Και είναι πολύ παλιότερο από την εποχή που έγιναν γνωστοί και στον ελλαδικό - τότε ακόμη οθωμανικό - χώρο οι Φραγκοφερμένοι όροι Δεξιά και Αριστερά. Ας θυμηθούμε το διαβόητο απόφθεγμα (ενός Μεγάλου Δούκα της Αυτοκρατορίας, του Λουκά Νοταρά, και όχι κάποιου αντιφεουδάρχη ή άλλου «αριστερού» της μεσαιωνικής εποχής) «Κρειττότερόν εστιν ιδέναι εν μέση τη Πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν».
Τα ίδια περίπου ίσχυαν κατά βάθος, σε πολλές δεξιές καρδιές και πνεύματα, ακόμη και στην εποχή του (Τρίτου και πιο πρόσφατου) ελληνικού Εμφυλίου. Αλλά για την τότε κυβερνώσα (Κεντρο)Δεξιά, η καταφυγή στον Δυτικό Σύμμαχο, πρώτα τον Βρετανό, μετά τον Αμερικανό, κατέστη αναγκαστική, ζήτημα ζωής και θανάτου, διότι η συνεννόηση με τον τότε «αριστερό βάρβαρο» - σε αντίθεση με την Ιταλία του σταλινικότερου του Στάλιν Τολιάτι και του Ντε Γκάσπερι ή την Γαλλία του Ντε Γκωλ και των εξίσου σταλινικών Τορέζ και Βαλντέκ Ροσέ - για πολλούς λόγους, κυρίως λόγω αυτής ακριβώς της κοινής ανορθολογικής νοοτροπίας, κατέστη αδύνατη.
Μολονότι η Ελλάδα ως προς την πραγματική πραγματικότητα ανήκει απολύτως στην Ευρώπη και στην Δύση - όσο π.χ. η Ιταλία, η Σλοβενία ή η Ιρλανδία - ως προς αυτή τη φαντασιακή σχέση με την πραγματικότητα ελάχιστα έχουν αλλάξει μέχρι τώρα.
Friedrich Johann Justin Bertuch:  Δράκος (1806)
Και αυτό συμβαίνει επειδή, μετά τον Ρήγα Βελεστινλή, οι πιο πολλοί διανοούμενοι αυτής της χώρας, δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι ή τίποτε από αυτά, ποτέ δεν επεξεργάστηκαν σοβαρά και ποτέ δεν αντιμετώπισαν καταπρόσωπο αυτό το «ελληνικό πρόβλημα» ταυτότητας και ενοποιών πολιτικών νοοτροπιών. Για ό,τι αφορά τους προερχόμενους από τον αστικό κόσμο, κάτι προσπάθησε η λεγόμενη Γενιά του 30 και η αμέσως επόμενη (χαρακτηριστικά παραδείγματα της πρώτης είναι ο Γιώργος Σεφέρης και ο Γιώργος Θεοτοκάς), αλλά έμειναν στα πρώτα βήματα. Άλλους τους κατάπιε ο «αντιστασιακός» Μακρυγιαννισμός και άλλους η αντικειμενικά πελώρια δυσκολία του εγχειρήματος να υπερβεί κανείς την όλο και πιο νοσηρή κατάσταση του ελληνικού αστισμού μετά τη Μικρασιατική αυτοκαταστροφή, υπερβαίνοντας εαυτόν με τρόπο πνευματικό-επιστημονικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δεύτερης κατηγορίας είναι ο στοχαστής με το πολύ αξιόλογο έργο και ταυτόχρονα πολιτικός Παν. Κανελλόπουλος. 
2. Ο τρόπος που βλέπουν την πραγματικότητα όσοι μετά το 2012 φορούν τους έγχρωμους παραμορφωτικούς φακούς του σκληρού αντι-ΣΥΡΙΖΑίου (και πιο πρόσφατα τους ακόμη πιο έγχρωμους του γενικώς αντι-αριστερού), είναι υποκειμενικός και επιφανειακός.
Η ελληνική Δεξιά - ο βασικός κορμός της - δεν είναι ενοχική λόγω του Εμφυλίου, όπως θέλουν να
φαντάζονται πολλοί από αυτούς τους νέους δεξιούς. Απλά, συμμερίζεται τις ίδιες βασικές νοοτροπίες και αντιλήψεις για το παγκόσμιο γίγνεσθαι με τον βασικό κορμό της ελληνικής Αριστεράς. Οι νοοτροπίες αυτές, και στην Δεξιά και στην Αριστερά «που μας έλαχε», αμφισβητήθηκαν μεν μετά το 1974 (βλ. π.χ. την μεταπολιτευτική οκταετία πρωθυπουργίας Καραμανλή του Πρεσβύτερου), αλλά παλινορθώθηκαν κυρίως μετά το 1981, εξαιτίας και της πίεσης του ανερχόμενου ΠΑΣΟΚ, και σταδιακά επιβεβαιώνονταν όλο και περισσότερο. Γι' αυτό άλλωστε είναι τόσο εύκολη η φανερή ή σιωπηρή, αλλά πάντα εργαλειακή και χωρίς πρόγραμμα σύμπραξη της χαλαρά ενιαίας Παυλοπουλο-Καμμενο-Καραμανλικής πτέρυγας με εκείνους που ίσως ακόμη και αυτοί οι ίδιοι, αδύνατοι στο μάθημα της αυτογνωσίας, όταν είναι «μεταξύ τους» τους φαντάζονται ως την μοναδική μεγάλη πηγή της κακοδαιμονίας του έθνους.
Ο Εμφύλιος είχε ως κύριο επίδικο αντικείμενο την νομή της γυμνής εξουσίας, όχι το ποιός θα ασκήσει - και ποιά - πραγματική μορφοποιητική πολιτική στην Ελλάδα. Τα βασικά έμειναν όπως ήταν, και αυτό ελάχιστα θα άλλαζε ακόμη και άν νικούσαν οι άλλοι, παρεκτός και άν άλλαζε παροδικά και για πολύ λίγο. Παρά το βραχύβιο διάλειμμα 60-70 χρόνων του «πραγματικά υπάρξαντος σοσιαλισμού», η πραγματική Ελλάδα ως προς τις νοοτροπίες και τους θεσμούς μοιάζει σήμερα πιό πολύ μάλλον με την πραγματική Βουλγαρία και Ρουμανία, σαφώς και με τον Νότο της Ιταλίας, παρά με τις άλλες «αδελφές» της του Νότου Ισπανία και Πορτογαλία.
3. Παρά την αντιβαλκανική υπεροψία της ύστερης μεταπολιτευτικής «ισχυρής Ελλάδας», εδώ είναι πάντα Νότια Βαλκάνια - άν είναι καν Βαλκάνια. Ακόμη και τον Λουί Αλτουσέρ, ο οποίος στα καλά του χρόνια, ήταν ως πραγματικό πρόσωπο μια από τις κεφαλές της École Normale Supérieure, δηλαδή της γαλλικής «Μεγάλης Σχολής» που μετά τον Ναπολέοντα έβγαζε την ελίτ των μανδαρίνων στη Γαλλία (στην ΕNS δίδαξαν ή σπούδασαν, λόγου χάρη, ο Εμίλ Ντυρκέμ, ο Λουί Παστέρ και πολλοί άλλοι νομπελίστες ή ισάξιοί τους, πολιτικοί που έμειναν στην ιστορία, και στον καιρό του Αλτουσέρ προσωπικότητες όπως η Σιμόν Βέιλ, ο Μωρίς Μερλώ-Ποντύ και η μεγαλύτερη εξοχότητα της διανοοούμενης γαλλικής Δεξιάς μετά τον πόλεμο, ο Ρεημόν Αρόν), πώς αλήθεια τον κατανόησαν εδώ στο Νότο, μερικοί από τους Έλληνες αριστερούς που τον θαύμαζαν και τον θαυμάζουν; Περίπου ως χαλαρό αντιεκσυγχρονιστή της ήσσονος προσπάθειας, για να μη πούμε ως ιδεολογικό συνοδοιπόρο εκείνων που θεωρούν το πέταγμα μιας βόμβας μολότωφ ως απόδειξη ταξικής συνείδησης.
Είναι εκείνο το είδος αριστερών που αντιδρούν μεν στον κίνδυνο να καταστραφεί η Χαλκιδική από τον «τεχνολογικά προηγμένο» αλλά περιπετειώδη τρόπο εξόρυξης χρυσού (και πολύ καλά κάνουν), αλλά αδιαφορούν επιδεικτικά για την οικολογική και κοινωνική καταστροφή της από την μονοκαλλιέργεια του τουρισμού και την παραοικονομία του. Ή, επί δεκαετίες, υπό συνθήκες έλλειψης υποδομών και πολεοδομικών κανόνων αλλά αφθονίας  «λαδιού» που κινεί την μηχανή της Διοίκησης και «φακέλλων» που χάριζαν ευτυχία σε πολλούς λειτουργούς της, έκαναν πως δεν βλέπουν την αφόρητη πίεση της παραθεριστικής κατοικίας των Θεσσαλονικέων, που εκτός των άλλων, μετατρέπει τα υπόγεια και θαλάσσια νερά της χερσονήσου σε υποδοχείς βοθρολυμάτων.
Και τι να πει κανείς για την «άλλη πλευρά», της Δεξιάς, η οποία τώρα την γλυτώνει από τους «φιλοευρωπαϊστές» νέους αντιαριστερούς με ελαφρά καταδίκη με αναστολή, με το υποτιθέμενο ελαφρυντικό της ενοχής λόγω Εμφυλίου; Ακριβώς εκείνη την εποχή της ύστερης μεταπολίτευσης, κρίσιμη για την πορεία της χώρας στην δύσκολη κοινή ευρωπαϊκή συντροφιά, πολλές από της εξοχότητές της ήταν διαρκώς βαρειά απασχολημένες με την ανακάλυψη «ανθελλήνων» ιδεολόγων στη Δύση: Από τον Χένρυ Κίσσιγκερ και τον Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, μέχρι την Μαντλίν Ωλμπράιτ, τον Χαβιέ Σολάνα και τον Τζωρτζ Σόρος.
Και φυσικά, ως διοικούντες, με τους κατά παράδοση διορισμούς στο Δημόσιο. Αγροφυλάκων και άλλων. 
4. Για τις πιο πρόσφατες πολιτικές συμπεριφορές, μετά τον «κατακλυσμό» του 2009, καλό είναι να μη ξεχνιέται ένα βασικό: Ποιοί πολιτικοί χώροι ξεκίνησαν τον παράδοξο, ανορθολογικά συγκρουσιακό, τυχοδιωκτικό σε κομματικό επίπεδο και συσκοτιστικό σε εθνικό επίπεδο, ελληνικής ευρεσιτεχνίας τρόπο αντίδρασης στο γεγονός ότι η Ελλάδα αποδείχτηκε η πιο βαριά άρρωστη χώρα στην επιδημία της ευρωζώνης; Από ποιούς εγκαινιάστηκε αμέσως μετά το 2009 το διπολικό ιδεολόγημα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» για να παιχτούν μικροπολιτικά παιχνίδια; Από «κακούς αριστερούς» (του ΣΥΡΙΖΑ και άλλους); Από «καλούς δεξιούς» (εκτός των άλλων, και κυρίως, για να ρίξουν το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου του Τρίτου)
Και από τους πρώτους και από τους άλλους και από ενδιάμεσους ΠΑΣΟΚους, χώρια και μαζί. Γιατί, στην πράξη, και ιδίως υπό συνθήκες έκτακτων αναγκών, ή όταν κινδυνεύει να φανεί ακόμη και σε τυφλούς η κοινή αποτυχία, είναι αδύνατο να ξεχωρίσουν αυτά που πάνε μαζί και συμμερίζονται τις ίδιες βασικές νοοτροπίες και αντιλήψεις.
Γ. Ρ.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Jan-Werner Müller Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»