Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Η Αμερική μοιάζει τώρα με την Ευρώπη
Έρχεται το επόμενο τσίρκο στις 8 Νοέμβρη;

του Ιβάν Κράστεφ
 
© New York Times, Opinion Pages - © Ivan Krastev: America Hasn’t Gone Crazy. It’s Just More Like Europe, 14.4.2016 
Αναδημοσίευση: Tr@nsit online - Institute for Human Sciences (IWM) in Vienna, 18.4.2016
 

Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι που ταξιδεύουν αυτή την εποχή στην Αμερική, αισθάνονται σαν να προσεδαφίζονται στον πλανήτη Άρη. Ακόμη και οι πιο ευφείς αναλυτές της πολιτικής, δεν μπορούν να βγάλουν άκρη για το τι συμβαίνει σ΄ αυτή τη χώρα. Βρίσκουν ενοχλητική την άνοδο του Donald J. Trump, προβληματίζονται με τους νεαρούς Αμερικανούς ψηφοφόρους και με την έλξη που αυτοί αισθάνονται για την σοσιαλδημοκρατική πολιτική του Bernie Sanders, νοιώθουν σύγχυση για την ψυχρά υπολογισμένη και χωρίς «συναισθηματικές εξάρσεις» εξωτερική πολιτική αποστροφής του ρίσκου του Προέδρου Ομπάμα, ο οποίος π.χ. αποφάσισε να μη «τιμωρήσει» τον πρόεδρο Μπασάρ αλ-Άσαντ της Συρίας, παρόλο που πέρασε την κόκκινη γραμμή για τη χρήση χημικών όπλων.
Είμαι σε έντονη αντίθεση με όσους συναδέλφους μου Ευρωπαίους μυθοποιούν την κατάσταση στις ΗΠΑ. Βλέποντας την οργή της μεσαίας τάξης, την αλαζονεία των αντιπαθητικών ελίτ, την πολύ διαδεδομένη δυσπιστία για την αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ και το κλίμα φόβου για το μέλλον, ίσως για πρώτη φορά, αισθάνομαι ότι μπορώ να κατανοήσω τι ακριβώς συμβαίνει στη Αμερική.
Ας δούμε την ανταρσία του κ. Τραμπ, ο οποίος υψώθηκε στο πολιτικό στερέωμα με το να φέρνει στο προσκήνιο τον πιο χυδαίο και πιο ανορθολογικό λόγο. Η επιτυχία του, που έκανε ακόμη και τον εξτρεμιστή αντίπαλό του μέσα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, τον Τεντ Κρουζ, να φαίνεται mainstream ή και «μετριοπαθής», αφήνει άναυδους πολλούς στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο εξωτερικό, οι οποίοι είχαν συνηθίσει να βλέπουν τους Αμερικανούς πολιτικούς να ακολουθούν μια προσεκτική γραμμή, μεταξύ του επαρχιακού δεξιόστροφου λαϊκισμού των λευκών με χαμηλή μόρφωση («red necks») και του επικρατούντος «μετριοπαθούς» ρεύματος. Το κέντρο, μέχρι τώρα, πάντοτε άντεχε.
Όμως άν ο κ. Trump βρισκόταν εδώ σε μας στην Ευρώπη, θα ήταν σαν να βρίσκεται στο σπίτι του. Τα mainstream ευρωπαϊκά κόμματα δύσκολα παίρνουν πια στις εθνικές εκλογές τις μισές από το σύνολο των ψήφων. Αντίθετα, αυτός που κερδίζει όλο και περισσότερες, είναι ο λόγος της πολιτικής δυσαρέσκειας που δεν βγαίνει από το μυαλό αλλά από το στομάχι. Όταν μπαίνω σ' ένα καφέ εδώ στη Σόφια, ή στη Βαρσοβία, ή στο Άμστερνταμ, ακούω παρέες γυναικών και ανδρών να συζητούν για τους ξένους που πρέπει να διωχτούν από τη χώρα, για μουσουλμάνους που πρέπει να παρεμποδιστεί ο ερχομός τους και για τοίχους που πρέπει να σηκωθούν στα σύνορά μας.
Οι άνθρωποι αυτοί μιλούν εξ ονόματος πλειοψηφιών, οι οποίες βλέπουν τους εαυτούς τους να απειλούνται από την απώλεια της πολιτικής ισχύος που διέθεταν πριν και από την γρήγορη μείωση της οικονομικής τους ευημερίας. Νιώθουν ξεγελασμένοι και από τη δημογραφική επανάσταση που βρίσκεται σε εξέλιξη σε όλο τον κόσμο. Είναι αυτό που απειλεί να τους κάνει μειονότητες μέσα στις δικές τους χώρες. Η ωμή αμεσότητα του κ. Trump και η απαράμιλλη ικανότητά του να χειρίζεται τα Μέσα Ενημέρωσης, μοιάζει τόσο πολύ με το πολιτικό ύφος του Ιταλού πρώην πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ώστε μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως τυχόν ο κ. Μπερλουσκόνι προπονεί κρυφά τον κ. Τραμπ από τα παρασκήνια. 
Αλλά και ο Bernie Sanders μάλλον θα φαινόταν οικείος στους Ευρωπαίους. Οι περισσότεροι από τους νέους Ευρωπαίους που γνωρίζω, βλέπουν τον καπιταλισμό ως κοινωνικό σύστημα χειραγωγημένο και άδικο. Αυτοί οι νέοι, τον πραγματικό σοσιαλισμό - όχι ακριβώς τον σοσιαλισμό της γερμανικού στιλ «νεο-φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας» - πολύ δύσκολα θα τον θεωρούσαν βρώμικη λέξη. Βλέπουν τους εαυτούς τους ως τους μεγαλύτερους χαμένους του status quo και συχνά, χωρίς να το κρατούν κρυφό, ονειρεύονται μιαν επανάσταση (αν και, ευτυχώς, μη βίαιου είδους). Γι' αυτούς τους νέους, ο πόλεμος μεταξύ των γενεών είναι η νέα έκδοση του ταξικού πολέμου της εποχής των γονέων τους (και των παππούδων ή και προ-παππούδων τους).
Σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία, σχεδόν το μισό των νέων είναι άνεργοι, παρά τα πανεπιστημιακά πτυχία που έχουν πολλοί από αυτούς. Κρίνουν την παγκοσμιοποίηση ως μια ολοκληρωτική καταστροφή και απεχθάνονται την ιδέα του ελεύθερου εμπορίου. Και παρόλο που ο κ. Sanders δεν είναι ο Γάλλος σοσιαλιστής του αρχών του 20ού αιώνα Ζαν Ζωρές (Jean Jaurès) [ήταν έξοχος ρήτορας], ούτε ο Λέων Τρότσκι (τον κ. Σάντερς τον βρίσκω τόσο συναρπαστικό, όσο περίπου ένα σάντουιτς με αγγούρι), εντούτοις πολλοί από τους νεαρούς ριζοσπάστες στην Αμερική και την Ευρώπη βλέπουν ακόμη και αυτό το γεγονός, το ότι δεν είναι χαρισματικός, ως ένα επιπλέον σημάδι της ακεραιότητας του χαρακτήρα του και της αυθεντικότητάς του.
Ούτε και η απότομη στροφή του Ομπάμα προς τον ρεαλισμό στην εξωτερική πολιτική μου φέρνει σύγχυση. Ο Ομπάμα λέει ότι έχει πετάξει το «βιβλίο της Ουάσιγκτον με τις οδηγίες χρήσης». Αυτό έχει εκπλήξει και τρομάξει τους συμμάχους της Αμερικής στην Ευρώπη. Όμως η διαβόητη πολιτική ρήση του Ομπάμα «μην κάνετε ηλίθια πράγματα», ήταν και είναι η μόνη οργανωτική αρχή της εξωτερικής πολιτικής των Ευρωπαίων εδώ και χρόνια. Απλά, ο Ομπάμα δηλώνει ρητά και φανερά κάτι που μας είναι γνωστό στην Ευρώπη εδώ και πολύ καιρό: ότι η Αμερική γίνεται όλο και πιο προσεκτική στην εξωτερική της πολιτική, δηλαδή πιο ευρωπαϊκή. Οι Αμερικανοί δεν είναι πια από τον πλανήτη Άρη και οι Ευρωπαίοι δεν είναι πια από την Αφροδίτη. Ίσως, όλοι μαζί είμαστε τώρα πια από τον πλανήτη Κρόνο και προσπαθούμε να κρατήσουμε τον χυδαίο όχλο μακριά, για να μη λερώσει τους όμορφους δακτυλίους μας.
Αν αυτό τον καιρό κάποιοι αδυνατούν να «καταλάβουν» την Αμερική, αυτοί είναι οι ίδιοι οι Αμερικανοί. Δεν βλέπουν ότι η χώρα τους γίνεται γρήγορα «κανονική», ότι δεν μπορεί πια να βασίζεται σε μια οικονομική ανάπτυξη μέχρι το άπειρο, από την οποία υποτίθεται ότι θα επωφελούνταν ευρέα στρώματα, ούτε και σε μια πριγκηπική γεωπολιτική απομόνωση.  
«Ήταν η μοίρα μας ως έθνος να μην έχουμε ιδεολογίες, αλλά να είμαστε εμείς οι ίδιοι μία ιδεολογία», είπε κάποτε ο Αμερικανός ιστορικός Richard Hofstadter.
Πολιτικό γκράφιτι στη Σαρδηνία
Συγκρίνοντας τον εαυτό τους με την Ευρώπη, οι Αμερικανοί υπερηφανεύονταν ότι «αυτά δεν μπορούν να συμβούν εδώ» - δηλαδή, ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός και ο ευρωπαϊκός φασισμός. Θεωρούσαν τη χώρα τους απρόσβλητη από τις παθολογίες της δημοκρατίας: Τα πλήθη μπορεί να τρελαθούν οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, αλλά όχι στην Αμερική, στη γη της κοινής λογικής. Όμως, μετά από τα τελευταία χρόνια της ακραίας πόλωσης και της δυσλειτουργικής διακυβέρνησης, εξακολουθούν άραγε οι Αμερικανοί να είναι πεπεισμένοι ότι η δημοκρατία τους δεν μπορεί να απειληθεί; 
Τώρα που η διαδικασία «εξομάλυνσης» της Αμερικής ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας, έχω την αίσθηση ότι πολλοί Ευρωπαίοι αρχίζουν να νοσταλγούν εκείνη την Αμερική, για την οποία ποτέ δεν αισθανθήκαμε πραγματική κατανόηση. Αυτή είναι η Αμερική που κρατά στη φυλακή ένα μεγάλο μέρος των νέων μαύρων ανθρώπων της, ωστόσο εκλέγει έναν μαύρο άνθρωπο ως πρόεδρό της. Μια Αμερική που μπορεί ακόμα να εφαρμόζει τη θανατική ποινή, αλλά ταυτόχρονα να προστατεύει και τα δικαιώματα των μεταναστών. Μια Αμερική που δεν προσπαθεί πια να δίνει διαταγές σε όλο τον κόσμο, αλλά που είχε κάποτε μεγάλο πάθος να τον αλλάξει. Μια Αμερική με τις ατέλειες και ελαττώματά της, αλλά και με τις υποσχέσεις της. Μια Αμερική που ήταν κάποτε πιο φιλόδοξη και λιγότερο αμφίσημη. Εκείνη η Αμερική ήδη μας λείπει.
Ο Ιβάν Κράστεφ (1965) είναι πρόεδρος του Centre for Liberal Strategies στη Σόφια και μόνιμος συνεργάτης του Institute for Human Sciences στη Βιέννη. Ιδρυτικό μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR), μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Κέντρου για την Ευρωπαϊκή Πολιτική Ανάλυση (CEPA), του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Ιδρύματος (ECF) και αλλων φορέων.Μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Transit - Europäische Revue.
Από το 2004-2006 ο Ιβάν Κράστεφ υπήρξε ο εκτελεστικός διευθυντής της Διεθνούς Επιτροπής για τα Βαλκάνια υπό την προεδρία του πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας Τζουλιάνο Αμάτο. Ήταν η editor-in-chief της βουλγαρικής έκδοσης του Εξωτερικής Πολιτικής και ήταν μέλος του Συμβουλίου του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών του Λονδίνου (2005-2011). Συνεργασίες σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα στην Οξφόρδη (St. Antony’s College), ΗΠΑ, Βουδαπέστη, Βερολίνο, Ελβετία. 

 
Εκτενές βιογραφικό και επιλεγμένες δημοσιεύσεις


Αρθρογραφία του Ιβάν Κράστεφ στο National Endowment for Democracy

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»