Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Η κρίση, οι Καραμανλικοί και η ΕΛΣΤΑΤ: Το παραμύθι έχει κότα που γεννά χρυσά αυγά, έχει και δράκο

Ι.
Μόλις κατέρρευσε η αγορά ακινήτων στις ΗΠΑ και χρεοκόπησε η Lehman Brothers (καλοκαίρι - φθινόπωρο 2008), οι τότε κυβερνώντες την Ελλάδα διαβεβαίωναν τους πολίτες ότι η χώρα μας ήταν «οχυρωμένη» και δεν κινδύνευε από την επερχόμενη παγκόσμια κρίση, γιατί έχει ισχυρό τραπεζικό σύστημα και (παράδοξο επιχείρημα, αλλά δεν ήταν το μόνο παράδοξο) μεγάλη παραοικονομία.
Συνέχισαν απτόητοι τη διανομή αστακομακαρονάδας στις οικονομικές ελίτ. Στο μεγάλο φαγοπότι έπεφταν βέβαια από το τραπέζι τεμάχια αστακού - μερικά από τα οποία αποδείχτηκαν εκ των υστέρων δαγκάνες. Αυτά προορίζονταν για μια παρατρεχάμενη μερίδα της ανώτερης μεσαίας τάξης ή για επιλεγμένες ομάδες των αποκαλούμενων μικρομεσαίων: Διορισμοί (μέχρι και «αγροφύλακες» επανεφευρέθηκαν), μαγικά γεωργικά μηχανήματα που γίνονται το βράδυ τζιπ, αυξήσεις μισθών προπαντός για υψηλόμισθες εγκατεστημένες μερίδες του ευρύτερου δημόσιου τομέα και για τα μύρια ειδικά μισθολόγια, συντάξεις με μυθικά εφάπαξ στα 40, άφθονες «εθελούσιες έξοδοι» για  ευγενείς συνομοταξίες μισθωτών, πολιτικές υπο-φορολόγησης ομάδων με μεγάλη φοροδοτική ικανότητα, επιδοτούμενες από τους αδύναμους. Συν το πακέτο Αλογοσκούφη για τις τράπεζες το 2008, που ενίσχυσε
τόσο πολύ την κεφαλαιακή τους επάρκεια, ώστε μετά χρειάστηκαν άλλες τρείς Κοινοτικές ανακεφαλαιοποιήσεις, οι οποίες χρεώνονται στο δημόσιο χρέος. 

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Συστημικός παρασιτισμός*, μάχες με ανεμόμυλους
- oι «κερδισμένοι της Μεταπολίτευσης» οδηγούν όλοι μαζί το κάρο πιο βαθειά στη χαράδρα

Διαρκές φαινόμενο στις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα, πριν και μετά την κρίση, με κυβερνήσεις να έρχονται και να παρέρχονται, είναι το εξής: Οι σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές διαμάχες για τη διαμόρφωση του οικονομικού και κοινωνικού περιβάλλοντος και για τη διαχείρισή του (άρα και για την απασχόληση και τη διοχέτευση της εργασίας ή για την διανομή του κοινωνικού προιόντος), εκδηλώνονται φανερά κυρίως γύρω από τους τομείς της ανα-παραγωγής της κοινωνίας, όπως είναι λόγου χάρη τα συστήματα εκπαίδευσης και υγείας. Δεύτερο, όχι λιγότερο σημαντικό πεδίο συγκρούσεων, είναι εκείνα τα συστήματα ή υποδομές, που εξυπηρετούν την παραγωγική δραστηριότητα αλλά δεν ανήκουν σε αυτά που δημιουργούν αξία ούτε διευρύνουν το (μη πλασματικό) κεφάλαιο. Τρίτο πεδίο συγκρούσεων, οι μηχανισμοί που εξασφαλίζουν - με «επικοινωνικούς» ή άλλους τρόπους - συναίνεση της κοινωνίας στο επικρατούν μοντέλο οργάνωσης και παραγωγής. Με άλλα λόγια, όλα αυτά που διαμορφώνουν τη συναίνεση στο κοινωνικό Συμβόλαιο του «ιδιόμορφου» ελληνικού μεταπολεμικού καπιταλισμού. 
Αντίθετα, ελάχιστες διαμάχες – άρα και ελάχιστο ενδιαφέρον ή δυνατότητα παρέμβασης των δρώντων παραγόντων – γίνονται άμεσα εμφανείς στους τομείς της ίδιας της (πραγματικής) παραγωγικής δραστηριότητας και ακόμη λιγότερες εκδηλώνονται γύρω από τις δραστηριότητες παραγωγής διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων και και υπηρεσιών.
Το σύστημα υγείας και τα νοσοκομεία, το σύστημα εκπαίδευσης (δημόσιας ή ιδιωτικής), η δραστηριότητα των «εθνικών εργολάβων» (κυρίως στα δημόσια έργα οδικής φύσης), γενικά το πεδίο δράσης των προμηθευτών του δημοσίου, ακόμη και η προμήθεια οπλικών συστημάτων, ήταν και είναι είναι οι τομείς που μονοπωλούν το ενδιαφέρον και ορίζουν το πλαίσιο για τις διαμάχες στη δημόσια σφαίρα εδώ και πολύ καιρό, πολύ πριν τα μνημόνια, σε εποχές ανόδου ή πτώσης του ΑΕΠ. 

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Κλάους Όφφε: Η δημοκρατία στην Ευρώπη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης

© Social Europe - Claus Offe: European Democracy Is In A State Of Emergency, 6.3.2015 (συνέντευξη)
 
Ερώτηση: Από τις αρχές του 2015 η Ευρώπη εισήλθε πάλι σε ταραχώδη φάση. Η κρίση στην Ευρωζώνη είναι πάντα στην ημερήσια διάταξη, οι πόλεμοι συνεχίζονται στα όρια της ΕΕ και οι άνθρωποι σε όλη την ήπειρο δείχνουν όλο και περισσότερο δυσαρεστημένοι με τα πολιτικά τους συστήματα, πράγμα που οδηγεί στην άνοδο διαφόρων μορφών λαϊκισμού. Είναι υγιής η δημοκρατία στην Ευρώπη;
Ποιος θα διαφωνήσει ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά στη σημερινή Ευρώπη; Έχουν όμως κοινές ρίζες οι προκλήσεις και οι καταστροφές που αναφέρατε; Νομίζω ναί, αλλά σε ένα πολύ αφηρημένο επίπεδο. Την κοινή ρίζα του πολέμου στην Ουκρανία, της κρίσης στην Ευρωζώνη και της ανόδου του λαϊκισμού μπορούμε να την δούμε στην απουσία δίκαιων και αποτελεσματικών θεσμικών μηχανισμών, κατάλληλων για την πολιτική διαμεσολάβηση μεταξύ αντίθετων συμφερόντων, για την επίλυση συγκρούσεων και για τη διαχείριση κρίσεων. Αν υπάρχουν και λειτουργούν καλά, τέτοιοι θεσμικοί μηχανισμοί είναι χρήσιμοι για να ενοφθαλμίζουν στους δρώντες παράγοντες της πολιτικής, τόσο στις «ελίτ» όσο και στον «απλό λαό», την ικανότητα να προβλέπουν τις κρίσεις, να αναζητούν τρόπους κατευνασμού των συγκρούσεων και να τους κάνουν προσεκτικούς για ό,τι αφορά τα μείζονα διακυβεύματα, τις αβεβαιότητες και τους κινδύνους που σχετίζονται με τους σημερινούς συσχετισμούς των πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών δυνάμεων. Αντίθετα, άν οι μηχανισμοί δεν υπάρχουν ή δεν λειτουργούν καλά, παρατηρούμε να διαδίδονται ψεύδη ευχάριστα στα αυτιά, βλέπουμε υπεροπτική και φαρισαϊκή επιμονή σε «μη διαπραγματεύσιμες» θέσεις, καθώς και όλες τις πολιτικές παθολογίες που φέρνει η κοντόφθαλμη και ανεύθυνη προσήλωση σε συμφέροντα και σε πάθη και η απόλυτη άρνηση να ληφθούν υπόψη οι σκληρές και πολύπλοκες πραγματικότητες. 

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Ulrike Guérot: Το πολιτικό Κέντρο χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του - Άνοδος του δεξιού λαϊκισμού στην ΕΕ

© Blätter für deutsche und internationale Politik, 6/2016 - Ulrike Guérot: Das Versagen der politischen Mitte / Die EU und der Aufstieg des Rechtspopulismus
Αναδημοσίευση (ολόκληρο) στο © Eurozine - Αγγλικά:   En    PDF
  
Photo: Derek Bridges. Source: Flickr
Παντού στην Ευρώπη, από τη Φινλανδία μέχρι την Ελλάδα, τα δεξιά λαϊκιστικά κόμματα φυτρώνουν αυτή την εποχή σαν τα μανιτάρια. Αυτό οφείλεται κυρίως στον κολοσσιαίων διαστάσεων τραυματισμό της δημοκρατικής εντολής και των δημοκρατικών κανόνων εντός της ΕΕ και στην κυριαρχία του οικονομικού στοιχείου, που αφήνεται ανεξέλεγκτο λόγω της αποσύνδεσης του οικονομικού και του πολιτικού πεδίου. [1]
Οι λεγόμενοι λαϊκιστές αντιτάσσονται στην ΕΕ. Αναταράσσουν τα παραδοσιακά κομματικά συστήματα και συμβάλλουν έτσι στη διάβρωση των δημοκρατιών στα εθνικά κράτη. Γι' αυτό το λόγοο λαϊκισμός στιγματίζεται παντού ως απειλή για τις φιλελεύθερες δημοκρατικές κοινωνίες. Αλλά ο λαϊκισμός είναι μόνον ένα δευτερεύον πρόβλημα για την Ευρώπη. Το μεγαλύτερο πρόβλημά της είναι το πολιτικό Κέντρο! 
Europe is a woman © Valeska Peschke, Bερολίνο 2016 (Foto Martin Eggenfellner)

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Διλλήμματα του αριστερόστροφου λαϊκισμού: Ανάκτηση της κλασικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ή λαϊκή κυριαρχία αντίπαλος των θεσμών;

Η συζήτηση περί αριστερόστροφου λαϊκισμού στην Ευρώπη έγινε επίκαιρη με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως όμως με την εμφάνιση του Podemos στην Ισπανία. Ο πρώτος έχει άλλη πολιτική καταγωγή· στην Ελλάδα, ο σύγχρονος λαϊκισμός με αριστερά πιστοποιητικά ήταν «έργο ΠΑΣΟΚ» και παραμένει πάντα ένα πολιτικό δάνειο από το παλιό ΠΑΣΟΚ του 1980. Αντίθετα το Podemos τροφοδοτείται, εκτός των άλλων, από την απευθείας και σε παρόντα χρόνο «εισαγωγή» στην Ισπανία του εγγενούς λαϊκισμού των παλιών αποικιών της Λατινικής Αμερικής. Έτσι αποτελεί παραδειγματική περίπτωση και ξεχωρίζει μέσα στην πλημμύρα δεξιού λαϊκισμού που κατακλύζει σήμερα την Ευρώπη.
Οι αντιφάσεις της πολιτικής πρότασης που αποκαλείται αριστερός λαϊκισμός είναι μεγάλες. Μιά από τις πολιτικές τους συνέπειες είναι ίσως και η αποτυχία του συνασπισμού Podemos και Ενωμένης Αριστεράς να πείσει ως πρόταση με κυβερνητικές ικανότητες και να γίνει ανθεκτικός πόλος συσπείρωσης στις δεύτερες ισπανικές εκλογές (Μάιος 2016). Μια σημαντική πτυχή αυτών των αντιφάσεων αφορά το πως αντιλαμβάνεται ο αριστερόστροφος λαϊκισμός την διάρθρωση των σύγχρονων κοινωνιών, δηλαδή τις σχέσεις των κοινωνικών τάξεων μεταξύ τους και με την πολιτική εκπροσώπηση. Μια άλλη, αφορά το πώς κάνουμε πολιτική εντός της δημοκρατίας, δηλαδή τις διαφορετικές αντιλήψεις περί θεσμών, αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας. Οι διαφορές αυτές, για το τι είναι και τι πρέπει να είναι η δημοκρατία, εκπήγασαν από τα διάφορα φιλελεύθερα, ρεπουμπλικανικά και κοινοτιστικά δημοκρατικά ρεύματα του 19ου αιώνα και εντεύθεν, αλλά μικρή σχέση έχουν με την διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς. Αυτήν την αμιγώς πολιτική πτυχή πραγματεύονται, με διαφορετικά σκεπτικά, το άρθρο του Κάρλος Φερνάντεθ Λίρια και η ενδιαφέρουσα συζήτηση της Σαντάλ Μουφ με τον Ινίγκο Ερρεχόν του Podemos, βασικά αποσπάσματα των οποίων ακολουθούν.
Γ. Ρ.
1. Αγώνας για το «κέντρο» της πολιτικής αρένας - Πρόγραμμα για την Ευρώπη
  
του Κάρλος Φερνάντεθ Λίρια
  
© openDemocracy / Can Europe make it? - Carlos Fernández Liria: The struggle for the centre: a programme for Europe , 15.12.2015
 
Συνήθως συμπεριλαμβάνουν το Podemos μέσα στα πλαίσια του «αριστερού λαϊκισμού». Αξίζει ωστόσο να στραφεί η προσοχή σε μια πτυχή του Podemos που δεν σχολιάζεται τόσο συχνά, η οποία, ωστόσο, είναι εγγεγραμμένη στο DNA του από την αρχή. Το Podemos εισήλθε στην ισπανική και στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή με την αποστολή να υπερασπιστεί δημοκρατικές αρχές κεντρικές στην πολιτική αρένα, να προσπαθήσει να αποδείξει στους πολίτες όλων των πλευρών ότι έχουν προδοθεί και ζημιωθεί από την ανεξέλεγκτη και μηδενιστική νεοφιλελεύθερη επανάσταση. 
Αυτό είναι ένα στοίχημα, μια προσπάθεια να κατακτηθεί το πολιτικό «κέντρο» για λογαριασμό της Αριστεράς και να έλθει στο φως το εξής: σήμερα, όχι εμείς αλλά οι πλούσιοι και ισχυροί είναι αυτοί που έχουν μετακινηθεί προς θέσεις αντι-συστημικές και υπονομεύουν τα ίδια τα θεμέλια της κοινής λογικής [...]
Konrad Gesner (1516-1565): Nomenclator aquatilium animatum 

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Πετώντας πέτρες στο σκοτάδι - αυταπάτες αριστερών με τεμπέλικο μυαλό. Διαπιστώσεις με αφορμή τη Brexit

του Φλορίν Ποενάρου
  
© Lefteast - Florin Poenaru: Stones in the dark. The Brexit and the Left, 11.7.2016
 
Στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου και ενώ κλιμακώνονταν οι εντάσεις μεταξύ Ρωσίας και Κίνας, ένας ακροατής ρωτά το Ράδιο Ερεβάν: «Τι συμβουλεύετε; Να πίνουμε ρωσικό τσάι ή κινέζικο τσάι;» Η απάντηση έρχεται αμέσως: το πιο συνετό είναι μην μπλεκόμαστε με τις δουλειές των μεγάλων δυνάμων. Καλύτερα να πίνουμε καφέ. Το ίδιο ακούγεται τώρα και για τις διαθέσιμες επιλογές των αριστερών σε σχέση με την Brexit. Καλύτερα να πίνουν καφέ.
Η βρετανική και η ευρωπαϊκή Αριστερά, είτε ριζοσπαστική είτε μετριοπαθής, είναι διαχωρισμένη σε διάφορες ομάδες που ακολουθούν τόσο διαφορετικές κατευθύνσεις, ώστε η απλή αντιπαράθεση Lexit [η επιχειρηματολογία με αριστερή χροιά υπέρ της εξόδου του ΗΒ από την ΕΕ] εναντίον Remain δεν μπορεί να καλύψει όλο το φάσμα των απόψεων. Στο θέμα της Brexit η Αριστερά ξεπέρασε για μια ακόμη φορά τον κακό εαυτό της, τόσο που γίνεται όλο και πιο προφανές γιατί είναι διαρκώς σε κρίση. Ο Ζίζεκ έχει πει χαριτολογώντας, ότι η ευρωπαϊκή Αριστερά δεν χάνει καμμιά ευκαιρία να χάσει μια ευκαιρία. Σ' αυτή την περίπτωση, έχασε ακόμη και την «ευκαιρία» να μείνει σιωπηλή. 
Το πρώτο σήμα ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά, θα έπρεπε να είχε γίνει αντιληπτό όταν αριστεροί άνθρωποι όπως ο Τάρικ Άλι (Tariq Ali) και ο Στάθης Κουβελάκης [και εδώ] πανηγύριζαν για την Brexit με τρόπο που μοιάζει πολύ με τους πανηγυρισμούς του ηγέτη του UKIP. Αν και ίσως έχουν κίνητρα διαφορετικά, η στάση τους ήταν παρόμοια: έδειξαν το μεσαίο δάχτυλο. Αλλά δεν είναι σαφές σε ποιον το έδειξαν. Ό,τι και να συμβεί μετά την Brexit, ένα πράγμα είναι σαφές: οι μόνοι που δεν θα ωφεληθούν είναι οι άνθρωποι της εργατικής τάξης, οι μετανάστες, οι φτωχοί, αυτοί που υφίστανται τις φυλετικές διακρίσεις και ούτω καθεξής.

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Το πραξικόπημα - «δώρο Θεού» στον Ερντογάν και ο πανικός μπροστά στην «πόρτα που κλείνει»

Στην Τουρκία το στρατιωτικό πραξικόπημα απέτυχε. Παρόλο που τα γεγονότα δεν ήταν καθόλου αναίμακτα, αυτό είναι από μόνο του κάτι καλό και παρήγορο. Δυστυχώς, είναι το μόνο καλό της όλης ιστορίας. 
Η Τουρκία παραμένει χώρα με κυβέρνηση εκλεγμένη από τους πολίτες, για τους αισόδοξους χώρα με κοινοβουλευτική δημοκρατία, για τους ρεαλιστές μια ακόμη χώρα με πρόσοψη δημοκρατίας· αλλά και αυτή η πρόσοψη είναι ραγισμένη με βαθειές ρωγμές. Το χειρότερο είναι, ότι οι ρωγμές αυτές είναι επικίνδυνα σεισμικά ρήγματα και πάνε πολύ πιο βαθειά από την πρόσοψη. Η ήδη επισφαλής ισορροπία μεταξύ των κοσμικών τμημάτων της κοινωνίας και μιας εξουσίας όλο και πιο θεοκρατικής και απολυταρχικής, το κοινωνικό-πολιτικό Ισλάμ απέναντι σε κοσμικούς πολίτες, οι διάφορες αντιμαχόμενες δογματικές και πολιτισμικές εσωτερικές υποδιαιρέσεις του μουσουλμανικού θρησκευτικού πληρώματος, Κούρδοι αποσχιστές αντάρτες που επιτίθενται στο στρατό απέναντι σε οπαδούς ενός άκαμπτα συγκεντρωτικού κράτους, τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους απέναντι στις δυνάμεις της τάξης, όλα μαζί είναι ένα παζλ περίπλοκο, με κομμάτια που αναδεύονται διαρκώς από εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις. Έτσι η Τουρκία γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνος τόπος. Όλο και λιγότερο σταθερός, όλο και περισσότερο αναστατωμένος. Γεωγραφικά και γεωπολιτικά ήταν πάντοτε μια χώρα στο μεταίχμιο· τώρα γίνεται πάλι όλο και πιο πολύ Μέση Ανατολή, όλο και λιγότερο «ενδιάμεση ζώνη» μεταξύ Μέσης Ανατολής και Δύσης.
Αυτό δεν είναι καθόλου καθησυχαστικό ούτε για τους Τούρκους, ούτε για τους γείτονές τους.
Ο Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν με τον Πρόεδρο της Παλαιστινικής Αρχής Μαχμούτ Αμπάς 
υπό την συνοδεία μεσαιωνικών ιπποτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Ιμμάνιουελ Βαλλερστάιν: Brexit, σύμπτωμα αναταραχής· χαοτικό και απρόβλεπτο παγκόσμιο σύστημα

Απόσπασμα από άρθρο στον προσωπικό ιστότοπο του © Immanuel Wallerstein : Brexit: Symptom, Not Cause, of Turmoil, 1.7.2016

[...] Ποια θέματα ορίζουν το βασικό υπόβαθρο της συζήτησης και της διαμάχης [στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ]; Τέσσερα είναι τα κυριότερα: Η λαϊκή οργή εναντίον του λεγόμενου Κατεστημένου και των κομμάτων του. Η γεωπολιτική υποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι πολιτικές της λιτότητας. Τέλος, οι πολιτικές της ταυτότητας. Όλα αυτά συνέβαλαν στην αναταραχή. Αλλά όλα αυτά έχουν μια μακρά ιστορία που είναι κατά πολύ παλαιότερη του δημοψηφίσματος για την Brexit. Η σειρά προτεραιότητας των τεσσάρων αυτών θεμάτων είναι διαφορετική για καθέναν από τους πολλαπλούς δρώντες παράγοντες, ένας από τους οποίους είναι οι Βρετανοί που ψήφισαν υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η λαϊκή οργή εναντίον του Κατεστημένου αποτελεί δύναμη ισχυρή. Ξεσπάει συχνά όταν υπάρχει αβεβαιότητα στις οικονομικές συνθήκες, όπως ασφαλώς συμβαίνει σήμερα. Αν αυτό εμφανίζεται τώρα ως ισχυρότερο κίνητρο σε σύγκριση με το παρελθόν, αυτό πιθανώς συμβαίνει επειδή η οικονομική αβεβαιότητα είναι πολύ μεγαλύτερη σε σύγκριση με το παρελθόν.
© Lazarides: Ludo, The Chaos Theory

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης: Η κρίση της Αριστεράς.
Όποιος κρίνει, πρέπει να επιδιώκει να κρίνεται

Ένα γραπτό του Μαρωνίτη, δημοσιευμένο μια μέρα πρίν τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Οι αξιολογήσεις και οι κρίσεις του δασκάλου ήταν πάντα ευθείες και αυστηρές. Όμως, όποιος δεν προσφέρεται να κριθεί ή το κάνει χωρίς προθυμία, κάνει τις δικές του κρίσεις «φτερά στον άνεμο», ανισόρροπες, αναξιόπιστες· όποιος αξιολογεί και κρίνει αυστηρά, πρέπει λοιπόν - ως αντίβαρο ισορροπίας, δικαιοσύνης και λογικής (η κατηγορική επιταγή - το σωστό και το δίκαιο) - πρόθυμα να θέτει τον εαυτό του ενώπιον ακόμη πιο αυστηρής κρίσης. Ο Μαρωνίτης αυτό έκανε: αναλάμβανε θαρρετά το βάρος της γνώμης. Δάσκαλος και πολίτης.
Γ. Ρ.
 
© Το Βήμα - Η κρίση της Αριστεράς, 24.1.2015
 
Αμηχανία εν όψει εκβιαστικής απόφασης: για εκλογές κατά πλειοψηφία ανεπιθύμητες και πολιτικά απροσδιόριστες, όπου η αστόχαστη ψήφος έγινε αυτοσκοπός, ως ασφαλές εισιτήριο για την κατάκτηση κυβερνητικής εξουσίας. Την οποία, για πρώτη φορά στην ιστορία της νεοελληνικής Αριστεράς, διεκδικεί σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ ως υποψήφιο πρώτο κόμμα, ενδεχομένως αυτοδύναμο. Αδιαφορώντας για τις οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές παρενέργειες που μπορεί να προκαλέσει η εξουσιαστική αυτή αδηφαγία. Επιδεινώνοντας έτσι την ανυποχώρητη παθολογία της νεοελληνικής Αριστεράς, τα είδωλα της οποίας κυκλοφορούν στις ημέρες μας στον ελαιώνα μιας λιπόθυμης Κεντροαριστεράς και στα απόβλητα του δημαρικού ξεπεσμού.

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Κόλιν Κράουτς: Η ιδέα του έθνους γίνεται καταχρηστικά πολιτικό εργαλείο. Με αφορμή την Brexit

© Frankfurter Rundschau: Die Idee der Nation wird missbraucht - συνέντευξη του Colin Crouch στον Michael Hesse, 28.6.2016
  
Ο Βρετανός πολιτικός επιστήμονας Colin Crouch μιλά για την Brexit, την ΕΕ και τις συνέπειες του εθνικισμού όταν γίνεται εργαλείο πολιτικού χειρισμού «αλλοτριωμένων, ρευστών ως προς την ένταξη σε κοινωνικές τάξεις και άθρησκων πληθυσμών», οι οποίοι δύσκολα μπορούν να αποκτήσουν πολιτική ταυτότητα. «Η Brexit ήταν μια εξέγερση του παρελθόντος, από ανθρώπους που χρησιμοποιούν και μια ρητορική για το μέλλον». Κίνητρά τους ήταν «κατασκευάσματα της φαντασίας», λέει ο ίδιος σε άλλη συνέντευξη (Kölner Stadt-Anzeiger, 27.6.2016), αλλά «στον πραγματικό κόσμο οι φαντασιώσεις καταλήγουν σε δάκρυα». Η έξοδος του ΗΒ από την ΕΕ θα έχει πολύ πιο δυσμενείς συνέπειες για τους Βρετανούς, παρά για τους ανθρώπους στις εναπομένουσες 27 χώρες της ΕΕ, υποστηρίζει ο Κράουτς.
Η ΕΕ «πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι μια πολιτική που στηρίζεται αποκλειστικά και μόνον σε νομικούς κανονισμούς και σε εγχειρίδια της οικονομικής επιστήμης δεν επαρκεί για να καλύψει τη δυσαρέσκεια και την ανασφάλεια των ανθρώπων». Ο γαλλο-γερμανικός πυρήνας της ΕΕ αντέχει ακόμη, λέει ο Κράουτς· όμως στο πλευρό του θα πρέπει να συμπράξουν «και άλλα σημαντικά κράτη-μέλη, όπως η Ιταλία, η Ολλανδία, η Ισπανία, ίσως και η Πολωνία, για να αποδείξει η Ευρώπη ότι είναι ανοιχτή σε πολλές και διαφορετικές επιρροές».
 
Καθηγητά Crouch, έχει ακόμη και τώρα η ΕΕ μια ευκαιρία για ένα βιώσιμο μέλλον;
Πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι μια πολιτική που στηρίζεται αποκλειστικά και μόνον σε νομικούς κανονισμούς και σε εγχειρίδια της οικονομικής επιστήμης δεν επαρκεί για να καλύψει τη δυσαρέσκεια και την ανασφάλεια των ανθρώπων. Το αντίθετο, μια τέτοια πολιτική δεν είναι καθόλου ικανοποιητική. Χωρίς τη Βρετανία ίσως το καταλάβει ευκολότερα.
   
Ποιος πρέπει να αναλάβει τώρα χρέη σχεδιαστή της πολιτικής; Προπαντός η Γερμανία και η Γαλλία; Η δεύτερη φαίνεται να είναι πολύ αδύναμη προς το παρόν.
Αυτή η συμμαχία αντέχει ακόμη ως προς τα βασικά. Η Γαλλία θα πρέπει να ενισχυθεί, όμως μαζί με τη Γερμανία και τη Γαλλία θα πρέπει να συμπράξουν και άλλα σημαντικά κράτη-μέλη - η Ιταλία, η Ολλανδία, η Ισπανία, ίσως και η Πολωνία - για να αποδείξει η Ευρώπη ότι είναι ανοιχτή σε πολλές και διαφορετικές επιρροές.

Τι θα γίνει με το δεξιούς λαϊκιστές; Θα μπορέσουν να αρπάξουν τώρα την ευκαιρία που τους προσφέρεται και ενδεχομένως να την χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους;  
Για αλλοτριωμένους, ρευστούς ως προς την ένταξη σε κοινωνικές τάξεις και άθρησκους πληθυσμούς, για τους οποίους είναι δύσκολη η εξεύρεση μιας πολιτικής ταυτότητας, το έθνος και ο εθνικισμός γίνονται τώρα τα «οχήματα» τα οποία τους προσφέρονται για να «επιβιβαστούν». Όπως δείχνει το βρετανικό δημοψήφισμα, το πρόβλημα είναι το εξής: είναι αδύνατο να εκμεταλλευτείς πολιτικά την ιδέα του έθνους, χωρίς να τροφοδοτήσεις  το μίσος και την οργή κατά των μειονοτήτων. 

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Πρωτοβουλίες πολιτών Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Linke Louis Althusser Matvejević Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Wolfgang Münchau Žižek

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»