Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Βόλφγκανγκ Στρέεκ: Η Δύση «πέφτει από μέσα» ως νέα Ρώμη; Έρχονται «σκοτεινοί αιώνες»;

ο Wolfgang Streeck συζητά με τον Aditya Chakrabortty του Guardian

© The Guardian - Wolfgang Streeck, the German economist calling time on capitalism, 9.12.2016
  

Αυτό που ο Βόλφγκανγκ Στρέεκ και μερικοί μελετητές του παγκόσμιου συστήματος όπως ο Ιμμάνιουελ Βαλλερστάιν βλέπουν ως εσωτερική εξάντληση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, μοιάζει πιο πολύ με την «παρακμή της Δύσης», που διαπίστωναν στο Μεσοπόλεμο ο Όσβαλντ Σπένγκλερ και άλλοι «πολιτισμικοί απαισιόδοξοι», και όχι με το μαρξικό μοντέλο των κοινωνικών ανατροπών. Αν μη τι άλλο, επειδή ο Στρέεκ αναλύει με πολύ ευφυή τρόπο κυρίως τα σημερινά αδιέξοδα στις ΗΠΑ και στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και οικονομίες, πολύ λιγότερο όμως ασχολείται με τη δυναμική άνοδο της Κίνας και των μικρότερων καπιταλιστικών γιγάντων νέου τύπου της Ανατολής. Ένας ιστορικός θα έβλεπε και την εξής αναλογία: Αυτό που ο παλαιός Ρωμαϊκός κόσμος, μετά την πτώση του, βίωσε ως μακραίωνη «σκοτεινή εποχή», στις αναδυόμενες από τα ερείπιά του μεσαιωνικές αυτοκρατορίες των Φράγκων, των Αράβων ή, αργότερα, των Οθωμανών βιώθηκε ως νέα «εποχή ακμής και μεγαλείου». Έρχεται άραγε η εποχή της Κίνας ως Νο1 παγκόσμιας υπερδύναμης;
Προκύπτει και η εξής πρόκληση: Ο Στρέεκ προτείνει, εκτός των άλλων, εγκατάλειψη του ευρώ· ωστόσο η επιστροφή σε μια Ευρώπη των εθνικών κρατών θα φέρει τις κοινωνίες τους, τις μικρές και τις μεγαλύτερες, και ιδίως τα πιο αδύναμα στρώματά τους, σε θέση ακόμη ασθενέστερη. Υπό τις νέες, πιο συγκρουσιακές συνθήκες, θα τις κάνει ακόμη πιο πολιτικά ευάλωτες, μέσα σε έναν κόσμο, στον οποίο η ισχύς και το χρήμα ούτως ή άλλως μετατοπίζεται ανατολικά, πρός τον Ειρηνικό ωκεανό· την ώρα μάλιστα που οι ΗΠΑ εισέρχονται σε διαδικασία ριζικού γεωπολιτικού, γεωοικονομικού και στρατηγικού αναπροσανατολισμού. Με δεδομένη την πρόκληση αυτή που τίθεται από τα πράγματα (αναλυτές όπως ο Στρέεκ απλά ωθούν εύλογα τις διαπιστώσεις μέχρι τις ακραίες συνέπειες), εκείνοι που οφείλουν να αναστοχαστούν την πραγματικότητα και να δώσουν δική τους, πειστική πολιτική απάντηση για την Ευρώπη, είναι τώρα οι υποστηρικτές του «πολιτικού ευρώ» (κατά την πολύ ευφυή έκφραση του Έλμαρ Άλτφάτερ). Μπορούν; Δεν το ξέρουμε.
Το απολιτικό, το «τεχνοκρατικό» ευρώ πεθαίνει· όμως,  στην πιο διεθνοποιημένη και οικονομικά-πολιτικά πιό δικτυωμένη ήπειρο του κόσμου, τί μπορεί να φέρει στους πολίτες μια επιστροφή σε «εθνικά» νομίσματα; Στη συζήτηση αυτή, καθώς μιλούν για μια Βρετανία εκτός ΕΕ, η απάντηση είναι: «Ένα φτωχότερο μέλλον, που θα γεννήσει ακόμη πιο πολύ θυμό».
Γ. Ρ.
 
Έξω επικρατούσε πανικός. Λίγες ώρες μετά την επιβεβαίωση ότι ο Ντόναλντ Τραμπ εξελέγη ως ο επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, οι πολιτικοί αρθρογράφοι, αυτοί οι επιδέξιοι συνομιλητές της εξουσίας, ήταν ακόμη σε κατάσταση σοκ. Ωστόσο, στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, ένας από τους λίγους στοχαστές που είχαν προβλέψει την άνοδο του Τραμπ έβλεπε έργα ζωγραφικής. Είχε έρθει από τη Γερμανία για λίγες μέρες, για να δώσει μερικές διαλέξεις, Ο Βόλφγκανγκ Στρέεκ (Wolfgang Streeck) είχε στη διάθεσή του ένα απόγευμα ελεύθερο. Και οι δύο θέλαμε να δούμε την έκθεση Πέρα από τον Καραβάτζιο  [The National Gallery - Trafalgar Square, Beyond Caravaggio].
Τίποτε στο έργο του δεν προσελκύει να συναντήσει κανείς τον ίδιο τον Στρέεκ. Από ακαδημαϊκή-επαγγελματική άποψη, είναι ένας ειδικός της Πολιτικής Οικονομίας, ο οποίος «προφητεύει» κακά ως συνέπειες του σημερινού τρόπου ζωής μας και προειδοποιεί για «σκοτεινούς χρόνους» που έρχονται. Οι τίτλοι των βιβλίων του παραπέμπουν ωμά σε ένα fin-de-siecle: Πριν από δύο χρόνια δημοσίευσε το Buying Time [ελλ. έκδοση: Κερδίζοντας χρόνο, εκδ. Τόπος], ενώ το τελευταίο του ονομάζεται How Will Capitalism End? (Πώς θα είναι το Τέλος του Καπιταλισμού; αντιδιαφήμιση: δεν θα είναι καλό). Ακόμη και οι θαυμαστές του μιλούν για την «απελπισία» του, με την οποία εννοούν φράσεις όπως η εξής:
«Πριν καταλήξει στην κόλαση ο καπιταλισμός, στο ορατό μέλλον θα κρέμεται στη limbo, στο “χώρο αναμονής” των ψυχών», νεκρός ή ετοιμοθάνατος από την κατανάλωση υπερβολικής δόσης του εαυτού του, ωστόσο η παρουσία του θα εξακολουθεί να είναι πολύ έντονη, διότι κανείς δεν θα έχει τη δύναμη να απομακρύνει το αποσυντιθέμενο σώμα του».
Πώς γίνεται και ένας τέτοιος ζόφος μοιάζει τόσο ζωντανός; Ο Στρέεκ φορά μικρά γυαλιά, έχει τα μαλλιά του τακτοποιημένη χωρίστρα, έχει μουστάκι, κουβαλά ένα σακίδιο, φορά ένα ωραίο άνορακ και μοιάζει τουλάχιστον μια δεκαετία νεότερος από τα 70 χρόνια της ζωής του. Όταν η συζήτηση έρχεται στη νίκη του Τραμπ, λέει χαμογελώντας «Τι  μέρα κι αυτή, σήμερα!», λες και συζητάμε άν άραγε θα βρέξει· στη συνέχεια ξεκινά για έναν μικρό περίπατο μέσα στην πινακοθήκη.

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Μετεωρολογικές βόμβες; Τα βαρομετρικά χαμηλά που παγώνουν τα Βαλκάνια και την Μεσόγειο

του Ντένις Μέρσερόι
 
© The Vane - Dennis Mersereau: What Is a "Weather Bomb?" The Vane Explains, 12.11.2014
 
Οι δύο πιο κοινοί τύποι συστημάτων χαμηλής βαρομετρικής πίεσης είναι οι εξωτροπικοί κυκλώνες και οι τροπικοί κυκλώνες. Για τους δεύτερους δεν χρειάζονται πολλά λόγια: Οι τροπικοί κυκλώνες είναι συστήματα χαμηλής πίεσης με θερμό πυρήνα που αντλούν την ενέργειά τους από τα έντονα καταιγιδοφόρα ρεύματα αέρα που συγκλίνουν προς το μάτι της θύελλας. Οι εξωτροπικοί κυκλώνες είναι ο πιο κοινός τύπος συστημάτων χαμηλής πίεσης που επηρεάζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. 
Ένας εξωτροπικός κυκλώνας περιέχει ψυχρά και ζεστά μέτωπα αέριων μαζών και σχηματίζεται ως αποτέλεσμα της ανύψωσης που προκαλείται από έναν εκτεταμένο, επιμήκη «αυλώνα» (trough) ή «σφήνα» χαμηλών πιέσεων στην ανώτερη ατμόσφαιρα ή από ισχυρούς ανέμους του πολικού αεροχείμαρρου (jet stream), ο οποίος «ρέει» επίσης σε μεγάλο υψόμετρο [με την κοίτη του και την ταχύτητά του να μεταβάλλονται συνεχώς]. Μια τέτοια μεγάλη «σφήνα» χαμηλών πιέσεων στην ανώτερη ατμόσφαιρα, αλλά και ορισμένα τμήματα της διαδρομής του πολικού αεροχείμαρρου ενεργοποιούν μια διαδικασία γνωστή ως μετεωρολογική απόκλιση (divergence), δηλαδή ανέμους που επεκτείνονται σε μεγάλη έκταση στα ανώτερα επίπεδα της ατμόσφαιρας. Όταν οι άνεμοι στα ανώτερα επίπεδα αποκλίνουν και απομακρύνουν αέριες μάζες από την περιοχή, άλλα στρώματα αέρα σπεύδουν για να καλύψουν το «κενό» [στην ανώτερη περιοχή χαμηλής ατμοσφαιρικής πίεσης] και ο αέρας αυτός έρχεται από χαμηλά, από τα στρώματα κοντά στην επιφάνεια της γής. Αέρας από χαμηλά ορμά για να «γεμίσει το χώρο» που άφησαν πίσω τους οι αποκλίνοντες άνεμοι στα ανώτερα στρώματα και αυτή η διαδικασία δημιουργεί χαμηλή πίεση στα στρώματα της ατμόσφαιρας που βρίσκονται πιο κοντά στην επιφάνεια της γής. Όσο ισχυρότεροι είναι οι άνεμοι στο jet stream των ανώτερων στρωμάτων, τόσο ισχυρότερη μπορεί να γίνει η απόκλιση, η οποία, με τη σειρά της, μπορεί να δημιουργήσει ισχυρότερα επιφανειακά συστήματα χαμηλής ατμοσφαιρικής πίεσης. 
Μια τυπική χειμερινή διαδρομή του πολικού αεροχείμαρρου 
και η εικόνα του την 13.1.2017 (το «ταχύ τμήμα» του, που προκάλεσε εισροή
ακράια ψυχρών μαζών αέρα, πέρασε πιά ανατολικότερα της Μεσογείου)

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Η ανίκητη ελληνική παρεοκρατία και οι ομηρικές μάχες για το «αδειανό πουκάμισο»

Πολύ δηλητήριο σκληρού οπαδισμού και ακόμη πιο σκληρής ιδεολογίας (δηλαδή ψευδούς συνείδησης) έχει καταστείλει τα αντανακλαστικά της λογικής μιας πολιτικά και γενικά υπερκινητικής, αλλά όλο και μικρότερης μερίδας Ελλήνων πολιτών, γι' αυτό και ολοένα πιο ακραίων τάσεων και σκληρά περιχαρακωμένης ιδεολογικά. Οι συνθήκες είναι τέτοιες, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον πλανήτη, ώστε για ό,τι αφορά το λιγότερο «ευκατάστατο» μέρος αυτών που παλεύουν μεταξύ τους σ' αυτό τον (σχεδόν δεκαετή πια) νέο Τρωικό Πόλεμο της κρίσης για το κατά Ευριπίδη και Σεφέρη «αδειανό πουκάμισο», σ' αυτή την ψευδή συνείδηση ταιριάζει άνετα ο χαρακτηρισμός αυτοκαταστροφική.
Όμως η πραγματική καταστροφική ορμή που καθηλώνει σ' αυτό το συνδυασμό αποτυχημένου κράτους και δυσαρμονικής κοινωνίας, δεν γεννιέται «κάτω», αλλά «επάνω»: το ψάρι πάντα αρχίζει να βρωμά από το κεφάλι. Το μεγαλύτερο κακό, είναι ότι τα απομεινάρια του ελληνικού πολιτικού προσωπικού,
«αριστερού», «δεξιού», «κεντρώου» ή άλλου, μολονότι ήδη συνέβησαν όλοι οι δυνατοί συνδυασμοί αποτυχιών και ατυχών καταστάσεων, συνεχίζουν να μη παίρνουν το μάθημά τους και καθορίζουν πάντα τη στάση τους με κριτήριο το τι θέλει αυτή η οπαδοποιημένη μειοψηφία. Υποκρύπτεται βέβαια η παντοδύναμη πελατειακή σχέση, η οποία για την μειοψηφία αυτή (και μόνον γι΄ αυτή!) παραμένει ζωντανή έτσι ή αλλοιώς, άμεσα ή έμμεσα, ως πραγματικότητα ή ως υπόσχεση. Η κάθε ομάδα εξουσίας στηρίζεται στους «δικούς της». Και ταυτόχρονα τους στηρίζει. Με στήριξη ιδεολογική, αλλά κυρίως υλική (βλέπε «παροχές» των εκάστοτε κυβερνήσεων, υποσχέσεις των εκάστοτε αντιπολιτεύσεων αλλά και διορισμούς των οπαδικών ελίτ στις περιζήτητες, λίγες, όλο και λιγότερες θέσεις).
Νίκος Εγγονόπουλος, Ελένη (1970)

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Το τέλος του «προοδευτικού» νεοφιλελευθερισμού

της Νάνσυ Φρέιζερ

  
Οι επικριτές του φιλελευθερισμού, νέου ή και παραδοσιακού, από την σκοπιά της δημοκρατίας και της ισότητας, δεν ήταν (και δεν είναι) λίγοι στη χώρα όπου θριάμβευσε ο φιλελευθερισμός. Αρκεί να αναφέρουμε τους Αμερικανούς κοινωνιστές (communitarians), λόγου χάρη τους Michael Sandel, Alasdair McIntyre, Michael Walzer, ή τον Christopher Lasch, τον μεγαλύτερο ίσως κοινωνιολόγο-ιστορικό του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα σε παγκόσμιο επίπεδο. Όλοι αυτοί, παράλληλα, άσκησαν κριτική και στα λεγόμενα νέα κοινωνικά κινήματα που αναδύθηκαν στη δεκαετία του 1960, αλλά η συνέχειά τους μετά το 1980 κατέληξε να «γυαλίζει τα άστρα» του νεοφιλελευθερισμού, χαρίζοντάς του και την προοδευτική, επιφανειακή λάμψη της «χειραφέτησης». Η καθηγήτρια της πολιτικής φιλοσοφίας Νάνσυ Φρέιζερ, που προέρχεται από το φεμινιστικό κίνημα, ασκεί κριτική «από μέσα» (που είναι συχνά η δριμύτερη) σ' αυτή την παράδοξη, de facto συμπόρευση. «Το τραύμα της αποβιομηχάνισης το κάνει να πονά ακόμη περισσότερο το αλάτι που ρίχνει στην πληγή η προσβλητική προοδευτική ρητορική, η οποία διαρκώς απορρίπτει ως πολιτισμικά οπισθοδρομικούς» τους πληθυσμούς του ζημιωμένους από την ακυβέρνητη παγκοσμιοποίηση νεοφιλελεύθερης κοπής, λέει η Φρέιζερ.
Γ. Ρ.
  
Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί ένα επεισόδιο από μια σειρά δραματικών πολιτικών εξεγέρσεων, οι οποίες, ως σύνολο, σηματοδοτούν την κατάρρευση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας. Σ' αυτές τις εξεγέρσεις περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η ψήφος υπέρ της Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο, η απόρριψη των μεταρρυθμίσεων του Ρέντσι στην Ιταλία, η εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς για την προεδρική υποψηφιότητα του Δημοκρατικού Κόμματος στις Ηνωμένες Πολιτείες και η αυξανόμενη υποστήριξη προς το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία. Μολονότι διαφέρουν ως προς την ιδεολογία και τους στόχους, αυτές οι εκλογικές ανταρσίες συμμερίζονται ένα κοινό στόχο: Όλες απορρίπτουν την καθοδηγούμενη από τις μεγάλες επιχειρήσεις παγκοσμιοποίηση, τον νεοφιλελευθερισμό και τους πολιτικούς θεσμούς που τα προωθούν. Σε όλες τις περιπτώσεις οι ψηφοφόροι λένε «Όχι!» στον καταστροφικό συνδυασμό των πολιτικών της λιτότητας, του ελεύθερου εμπορίου, της αρπακτικής υπερχρέωσης των πολιτών και της επισφαλούς, κακοπληρωμένης εργασίας, ο οποίος χαρακτηρίζει τον σημερινό καπιταλισμό τον επικεντρωμένο στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Η ψήφος τους είναι μια απάντηση στη διαρθρωτική κρίση αυτής της μορφής καπιταλισμού, την πλήρη εικόνα της οποίας είδαμε για πρώτη φορά το 2008, όταν παραλίγο να καταρρεύσει η παγκόσμια χρηματοπιστωτική τάξη πραγμάτων. 

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

2016, χρονιά αποκάλυψης ψευδών και ψευδαισθήσεων

του Γιάκομπ Άουγκστάιν
 
©  Der Spiegel - Jakob Augstein: Debatte über Ungleichheit - Liberale Lügen , 29.12.2016
 
Εξακολουθεί να παραμερίζεται στην ελλαδοκεντρική εγχώρια πολιτική συζήτηση η σκέψη, ότι οι διαπιστώσεις για τα συμβαίνοντα σήμερα και χθες, τουλάχιστον για την «ευρεία εικόνα» τους, για τα μεγάλα προβλήματα και για τα κρίσιμα διακυβεύματα, όταν μιλάμε για την θεωρούμενη ως οικονομικά «καλοστεκούμενη» Γερμανία ή για την ταλαιπωρημένη από την κρίση Ελλάδα ή για άλλη χώρα αλλού στη Δύση, ίσως έχουν διαφορές μόνον ποσοτικές και όχι ποιοτικές. Διαφεύγει έτσι και το εξής: ότι ευρωπαϊκής κλίμακας (ή παγκοσμιοποιημένη) πραγματικότητα σημαίνει επίσης ευρωπαϊκής κλίμακας (ή παγκοσμιοποιημένες) ψευδαισθήσεις.
Υπάρχει πάντως μια διαφορά όχι μικρή: Τώρα πιά, στην Ευρώπη, οι ελίτ συζητούν ανοιχτά για την κοινωνική ανισότητα. «Όχι επειδή είναι δίκαιες και ευπρεπείς», αλλά επειδή φοβούνται την ακροδεξιά, λέει ο Άουγκστάιν. Πότε θα συζητήσουν και οι ελληνικές ελίτ για την μεγάλη ανισότητα στην Ελλάδα; Άς ελπίσουμε μόνον, ότι δεν θα χρειαστεί πρώτα να νιώσουν και αυτές τον ίδιο φόβο.
Γ. Ρ.

Λέγεται ότι το 2016 ήταν η χρονιά των καταστροφών. Δεν είναι αλήθεια. 
Το 2016 ήταν το έτος της αλήθειας. Μάθαμε κάτι για τις ελίτ μας. Μετά την εκλογή του Τραμπ, την Brexit, την άνοδο του κόμματος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) και των ομοίων του, οι ελίτ φοβούνται για την τύχη της φιλελεύθερης κοινωνίας. Αλλά δεν φοβούνται επειδή είναι φιλελεύθερες. Φοβούνται επειδή τις έχει καταλάβει άγχος και φόβος. Υπάρχει διαφορά. Ξαφνικά έγινε σαφές το εξής: Όταν ετίθετο θέμα για τα δικαιώματα, εννοούσαν τα δικά τους δικαιώματα. Και όταν πάλευαν για την ισότητα, ήταν αδιάφορες για τη δικαιοσύνη. 
Δεν είναι ευχάριστο να παραδέχεσαι κάτι τέτοιο: Το γεγονός ότι τώρα γίνεται επιτέλους λόγος για τη δικαιοσύνη, το οφείλουμε στους ακραίους δεξιούς. 
Η Γερμανία φοβάται. Όχι [όπως στις προηγούμενες δεκαετίες] τον θάνατο των δασών, τον πυρηνικό πόλεμο ή την αλλαγή του κλίματος, αλλά τον εκ δεξιών κίνδυνο. Εν πάση περιπτώσει, φόβο αισθάνεται εκείνο το μέρος των Γερμανών που έχει κάτι να χάσει. Το διακύβευμα δεν είναι τα χρήματα. Για ό,τι αφορά τα χρήματα, κανείς δεν φοβάται πραγματικά την Ακροδεξιά. Διότι, για ό,τι αφορά τα χρήματα, η Ακροδεξιά είναι εξίσου νεοφιλελεύθερη όπως σχεδόν όλα τα άλλα κόμματα. Και οι ακροδεξιοί πιστεύουν πως είναι καλύτερο τα χρήματα να βρίσκονται στις τσέπες των πλουσίων.
© Gottfried Helnwein: Black Mirror, Αυτοπορτρέτο

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική Βαρουφάκης βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία συνδικαλισμός Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τράπεζες Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Φούσκα ακινήτων Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Ernst-W. Böckenförde Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Mudde Niels Kadritzke Ralf Dahrendorf Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»