Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Μια αγορά, ένα νόμισμα, μια δημοκρατία. Η Ευρώπη και η αφωνία περί Ευρώπης στις γερμανικές εκλογές

της Ούλρικε Γκερό
  
© NDR - Ulrike Guérot: Ein Markt - eine Währung - eine Demokratie, 18.08.2017
  
1: Η γερμανική πολιτική βρίσκεται αντιμέτωπη με την απαίτηση για λειτουργούσα Ευρώπη
Μέχρι τη στιγμή αυτή, το 2017 δεν ήταν κακό έτος για την ευρωπαϊκή πολιτική. Οι ακροδεξιοί της Αυστρίας και της Ολλανδίας, ο Norbert Hofer και ο Geert Wilders, εμποδίστηκαν από την άνοδο στην εξουσία. Στη Γαλλία, ο Emmanuel Macron κέρδισε τις προεδρικές εκλογές. Έχει όμως η Ευρώπη την πολυτέλεια να χαλαρώσει και να ακινητοποιηθεί; Καθόλου, γιατί η ευρωπαϊκή δημοκρατία πρέπει επειγόντως να επαθεμελιωθεί. 
Υπέρ αυτής της άποψης δεν συνηγορεί μόνον το αποτέλεσμα των βρετανικών κοινοβουλευτικών εκλογών, το οποίο, και δεν έδωσε το πράσινο φως για μια «σκληρή Brexit», αλλά μάλλον εξέφρασε και μιαν αμφιβολία που είναι αδύνατο να παραβλεφθεί, εξαιτίας της οποίας η Brexit φαίνεται να αμφισβητείται και πάλι. Δεύτερον, συνηγορεί και το γεγονός ότι ο Εμμανουέλ Μακρόν εμφασίστηκε στον πολιτικό στίβο με τη σαφή δέσμευση ότι η ευρωζώνη πρέπει να αναδιοργανωθεί θεσμικά και οικονομικά. Και τέλος, εν τω μεταξύ εμφανίστηκε μια ζωντανή κοινωνία των πολιτών η οποία, με τη λέξη-κλειδί: #pulseofeurope, βγαίνει στο προσκήνιο για την Ευρώπη, ακόμη και στην Ανατολική Ευρώπη, στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στη Ρουμανία ή στην Τουρκία. Για την Ευρώπη, για ελευθερία, δημοκρατία, για κοινωνικό κράτος και κράτος δικαίου. Η αναδιοργάνωση της Ευρώπης έχει γίνει σκοπός της ευρωπαϊκής κοινωνίας των πολιτών.
Wendy Brown, Micha Brumlik, Ulrike Guérot, Mathias Greffrath  (© Blätter für deutsche und internationale Politik)

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Άνοδος της Ακροδεξιάς: Προκαλεί μεγάλη ανησυχία, αλλά όχι αυτοεξέταση και έρευνα για το πώς και το γιατί

του Γιάκομπ Άουγκστάιν
 
© Der Spiegel - Jakob Augstein: AfD vor Einzug in den Bundestag Tüchtig aufgeregt, wenig überlegt, 11.09.2017

Με αφορμή το γερμανικό κόμμα της Εναλλακτικής (AfD), το οποίο γεννήθηκε ως ακραία ευρωσκεπτικιστικό-νεοφιλελεύθερο και ενηλικιώθηκε ως ακροδεξιό εθνικιστικό-ρατσιστικό, ο Jakob Augstein λέει πράγματα που ισχύουν ευρύτερα. Μιλά για το πώς αντιμετωπίζουν οι Δυτικές κοινωνίες και οι φιλελεύθερες δημοκρατίες την άνοδο ακροδεξιών ή ριζοσπαστικών εθνικιστικών κομμάτων: Στη Γερμανία, στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα, στη Βρετανία ή αλλού. «Πρέπει να ανησυχούμε και να αναστατωνόμαστε πολύ», λένε· «αλλά προς Θεού, δεν πρέπει θέσουμε το ερώτημα πώς σχετίζεται η άνοδος αυτή με εμάς. Με το τί πράξαμε και τί πράττουμε εμείς οι φιλελεύθεροι δημοκράτες».
Κι όταν το εκλογικό ποσοστό ενός κόμματος σαν την ΧΑ εμμένει σταθερά επί αρκετά χρόνια λίγο κάτω από το 10 %, αυτό δεν είναι σοβαρή ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά στη δημοκρατική Πολιτεία και στην κοινωνία που το παράγει; 
Γ. Ρ.
  
Η χειρότερη υποψία επαληθεύτηκε: Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) είναι κόμμα ακροδεξιό. Με δεδομένη την γενική αγανάκτηση για το e-mail που αποδίδεται στην πολιτικό αυτού του κόμματος Άλις Βάιντελ (Alice Weidel), έρχεται στο νού, κάπως παραλλαγμένο, ένα παλιό ανέκδοτο για τον «Τιτανικό»: Τουλάχιστον τώρα, κανείς πια δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε τι υποστηρίζει η AfD.  
Παράλογο. Οι ψηφοφόροι της AfD το ήξεραν  πολύ καλά ήδη από πριν. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ψηφίζουν αυτό το κόμμα παρόλες τις ακροδεξιές του εκρήξεις, αλλά ακριβώς εξαιτίας αυτών. Τι λέει το κόμμα αυτό για τη Γερμανία;
Οι Άραβες, οι Τσιγγάνοι είναι «λαοί χωρίς πολιτισμό», οι κυβερνητικοί πολιτικοί της Γερμανίας είναι «γουρούνια» και η Γερμανία «δεν είναι κυρίαρχο κράτος». Αυτά φέρεται να έγραψε πριν λίγο καιρό στη Φρανκφούρτη η Alice Weidel, η ωραία οικονομολόγος, και τώρα, στην τελευταία φάση της προεκλογικής εκστρατείας, αυτές της οι λέξεις πλανώνται παντού στον αέρα. Αλλά η Βάιντελ δεν είναι μόνη της. Δίπλα της, σ' αυτό το κόμμα βρίκονται ο κακός Μπιερν Χέκε (Björn Höcke) που μιλάει για «το μνημείο της ντροπής» [αναφερόταν στο Μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο] και ο κομψός Αλεξάντερ Γκάουλαντ (Alexander Gauland), που θέλει να «ξεφορτωθεί» μια πολιτικό στέλνοντάς την στην Ανατολία [αναφερόταν στην τουρκικής καταγωγής βουλευτή - και μία από τις αντιπροέδρους του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας - Aydan Özoguz, η οποία από το 2013 είναι υπουργός παρά την καγκελλάριο Μέρκελ με αρμοδιότητα για τους μετανάστες, τους πρόσφυγες και την ενσωμάτωσή τους στη γερμανική κοινωνία]. Αυτή είναι ναζιστική ορολογία. 
Η αντιευρωπαϊκή αρχή της AfD και η ακροδεξιά-ρατσιστική της «ωριμότητα»

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Μάικλ Σαντέλ: Ευρωπαίοι, ξυπνήστε από το «Αμερικανικό Όνειρο»

© Kultura Liberalna - Pobudka z amerykańskiego snu - Ο Michael Sandel μιλάει στον Łukasz Pawłowski, τεύχος 284  (24/2014),17.6.2014
  
Ο Michael Sandel είναι σήμερα ο πιό δημοφιλής καθηγητής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και πιθανότατα όλων των αμερικανικών πανεπιστημίων. Τα αμφιθέατρα όπου διδάσκει πολιτική φιλοσοφία είναι πάντα κατάμεστα. Η σειρά μαθημάτων του «Περί Δικαιοσύνης» είναι η πρώτη σειρά παραδόσεων του Χάρβαρντ που υπάρχει δωρεάν στο διαδίκτυο (youtube) και στην τηλεόραση. Την έχουν παρακολουθήσει δεκάδες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο των κόσμο, περιλαμβανομένης της Κίνας, όπου ο Σαντέλ χαρακτηρίστηκε ως «η πιο επιδραστική αλλοδαπή προσωπικότητα της χρονιάς» (2011, China Newsweek).
Ο M. Σαντέλ μιλά στον Λούκας Παβλόφσκι της σπουδαίας πολωνικής πολιτικής επιθεώρησης Kultura Liberalna για τις δυσοίωνες επιπτώσεις μιας ελεύθερης αγοράς χωρίς περιοριστικούς φραγμούς, για τις συνέπειες των αυξανόμενων κοινωνικών ανισοτήτων σε ΗΠΑ και Ευρώπη, για την σιωπηλή, αυτοκαταστροφική επανάσταση που υφίστανται εδώ και δεκαετίες οι δυτικές δημοκρατίες: Από οικονομίες της αγοράς μετατρέπονται σε κοινωνίες της αγοράς.
Γ. Ρ.
  
Łukasz Pawłowski: Στα βιβλία σας προειδοποιείτε για τους κινδύνους που προέρχονται από την ελεύθερη αγορά. Όμως. τώρα συζητάμε σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι, πριν από 25 χρόνια, αγωνίστηκαν με πολλές θυσίες για να κερδίσουν όχι μόνον την πολιτική τους ελευθερία αλλά και την οικονομική τους ελευθερία. Χάρις στην επιτυχία αυτού του αγώνα, η Πολωνία έχει φτάσει σε επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης στο οποίο θα ήταν αδύνατο να φτάσει με τέτοιο ταχύ ρυθμό αν είχε επιβιώσει το προηγούμενο σύστημα. Και τώρα έρχεστε εσείς εδώ από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που θεωρούνται το πρότυπο της ελεύθερης αγοράς, για να μας προειδοποιήσετε για τα κακά αυτής της ελεύθερης αγοράς. Από τι ακριβώς θέλετε να μας προστατεύσετε; 
Michael Sandel: Αυτός είναι πολύ ενδιαφέρων τρόπος για να ξεκινήσουμε τη συζήτησή μας. Μπορώ να ρωτήσω όλους εσάς που έχετε συγκεντρωθεί εδώ, τι σηματοδοτεί η 25η επέτειος των [πρώτων πολυκομματικών] κοινοβουλευτικών εκλογών στην Πολωνία του Ιουνίου 1989: Ελεύθερη αγορά ή ελευθερία; Και είναι αυτά τα δύο πράγματα ταυτόσημα; Ή μήπως είναι μια γιορτή της δημοκρατίας ή επίκληση κάποιου είδους αλληλεγγύης; Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να μιλήσουμε για το τί έγινε πριν από περίπου 25 χρόνια - πανηγυρίζουμε απλά και μόνον για την ελεύθερη αγορά ή για την έλευση μιας δημοκρατίας και μιας ελευθερίας που ήρθε μαζί με την ελεύθερη αγορά; Κατά μία έννοια, οι άνθρωποι που αγωνίστηκαν ενάντια στο προηγούμενο σύστημα, πιθανώς υποστήριζαν κάποιο ή κάποια από αυτά τα ιδανικά. Ένα από αυτά τα ιδανικά ήταν η οικονομική ελευθερία, και αυτό εκ πρώτης όψεως με βάζει σε δύσκολη θέση. Μόνον εκ πρώτης όψεως όμως· διότι ο στόχος μου δεν είναι να επικρίνω την ελεύθερη αγορά καθεαυτή. Θέλω μόνον να πω, ότι πρέπει να αρχίσουμε μια δημόσια συζήτηση για τα ηθικά όρια της ελεύθερης αγοράς. 
Ο Μ. Σαντέλ στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
[Η σιωπηλή επανάσταση στις δυτικές δημοκρατίες: Από οικονομίες της αγοράς γίνονται κοινωνίες της αγοράς]
Ł. P. : Γιατί πρέπει να το κάνουμε;
Michael Sandel: Εδώ και μερικές δεκαετίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες δυτικές χώρες έχουν υποβληθεί σε μια επανάσταση, σε μια πολύ σιωπηλή επανάσταση. Με τρόπο που δεν έγινε αντιληπτός από κανέναν, αυτο-μεταμορφωθήκαμε και από οικονομίες της αγοράς γίναμε κοινωνίες της αγοράς.

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Φράνσις Φουκουγιάμα: «Ζούμε σε εποχή πολιτικής αποσύνθεσης. Ωστόσο, πιστεύω ακόμη στην πρόοδο»

© Kultura Liberalna (Βαρσοβία): I still believe in progress · ο Francis Fukuyama συζητά με τον Jarosław Kuisz και τον Łukasz Pawłowski, 13.6.2017

Το έτος 2017 σηματοδοτεί την 25η επέτειο από τη δημοσίευση ενός από τα πιο διάσημα έργα του Francis Fukuyama, του βιβλίου Το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος, στο οποίο - παρακινούμενος και από τα κοσμοϊστορικά γεγονότα του 1989 - ισχυριζόταν ότι η εξάπλωση της φιλελεύθερης δημοκρατίας σε όλον τον κόσμο μπορεί να σηματοδοτήσει το τελικό σημείο της κοινωνικοπολιτισμικής εξέλιξης της ανθρωπότητας και να γίνει η τελική μορφή διακυβέρνησης. Τι άλλαξε στον κόσμο από τότε μέχρι σήμερα και τι εξακολουθεί να ισχύει; Τι πρεσβεύει σήμερα ο Fukuyama για τη δημοκρατία και την άνοδο των λαϊκισμών, για την ιστορική μνήμη και τις εναλλακτικές μορφές καθεστώτων, για τις δυσλειτουργίες των δημοκρατικών θεσμών και για τις επιπτώσεις των μεγάλων μεταναστευτικών ρευμάτων;
Μια συζήτηση εφ' όλης της ύλης στην εξαιρετική δίγλωσση Πολωνική επιθεώρηση Kultura Liberalna (βλ. και Μετά την Κρίση - εξίσου αξιόλογη είναι η επίσης Πoλωνική Krytyka Polityczna).  Είναι μεγάλη έλλειψη το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πια σήμερα έντυπα ή ηλεκτρονικά περιοδικά με θεματολογία και ποιότητα ανάλογη, λόγου χάρη, με τα δύο αυτά Πολωνικά.
Γ. Ρ.
 
Jarosław Kuisz: Θυμάστε ακόμη, μετά από 25 χρόνια, ποιές ήταν οι πρώτες αντιδράσεις των ανθρώπων της Ανατολικής και της Δυτικής Ευρώπης απέναντι στο βιβλίο σας Το τέλος της ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος; Υπήρξαν διαφορές ως προς το πώς προσλήφθηκε το βιβλίο αφενός στην Ανατολική και αφετέρου στην Δυτική Ευρώπη, δηλαδή στις μετα-κομμουνιστικές χώρες και στις χώρες που δεν γνώρισαν την διακυβέρνηση απο τον κομμουνισμό;
Francis Fukuyama: Υπήρξε μια διαφορά στην αρχή, το 1989, όταν δημοσιεύτηκε το σχετικό άρθρο μου στο περιοδικό «The National Interest». Μερικοί από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές μου ήταν από την Ανατολική Ευρώπη, ενώ οι κριτικές από την Δυτική Ευρώπη ή τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πολύ πιο επικριτικές. Εκείνη την εποχή οι άνθρωποι στη Δυτική Ευρώπη θεωρούσαν τη δημοκρατία ως κάτι δεδομένο και μερικοί από αυτούς είδαν τη μετάβαση άλλων χωρών στη δημοκρατία ως δυνητικό πρόβλημα, ως πηγή αστάθειας. 
Αυτό έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια: Οι Δυτικοευρωπαίοι είναι τώρα λιγότερο πεπεισμένοι για την ανθεκτικότητα των δημοκρατιών τους. Από την άλλη πλευρά, ως αποτέλεσμα των πολιτικών εξελίξεων στην Ουγγαρία, τη Ρωσία και στη χώρα σας την Πολωνία, υπάρχει τώρα στην Ανατολική Ευρώπη η αίσθηση ότι μια δημοκρατία μπορεί να οπισθοδρομήσει· έτσι, βλέπουν τώρα τα επιχειρήματά μου με περισσότερο σκεπτικισμό . 
Βέβαια, έχει αλλάξει και η ίδια η επιχειρηματολογία μου. Την εποχή που έγραψα πρώτα το άρθρο και μετά το βιβλίο, είναι αλήθεια πως δεν είχα λάβει υπόψη το ενδεχόμενο μιας πολιτικής αποσύνθεσης, μιας πολιτικής παρακμής μεγάλης έκτασης στις Ηνωμένες Πολιτείες, πράγμα που συμβαίνει εδώ και λίγα χρόνια.
Egon Schiele: Παλιός Νερόμυλος (1916)

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Μάρτσελ Φράτσερ: Παράδοξα της ευημερούσας Γερμανίας. Χαμηλή ανεργία, αύξηση άτυπης εργασίας, συρρίκνωση των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων

του Μάρτσελ Φράτσερ
  
© Die Zeit - Marcel Fratzscher : Die Mitte bröckelt, 4.8. 2017 
 
Γερμανία: Η ονομαστική ανεργία είναι χαμηλή, η οικονομία κινείται σταθερά ανοδικά, ο αριθμός των απασχολούμενων μεγαλώνει, Ωστόσο, και σ΄ αυτήν την οικονομικά ευημερούσα χώρα, τα μεσαία κοινωνικά στρώματα συρρικνώνονται. Ως προς αυτό, η ισχυρή βιομηχανική και εξαγωγική χώρα Γερμανία δεν διαφέρει πολύ από τους φτωχούς Νότιους εταίρους της στην ευρωζωνική συντροφιά - ούτε και από την Ελλάδα της βαθιάς κρίσης. Γιατί άραγε; 
  
ΥΓ 2.9.2017, Edzard Reuter, πρώην πρόεδρος της Mercedes-Daimler (1987-1995): «Es wird knallen, wenn wir nicht endlich aufwachen!» (Süddeutsche Zeitung, 1.9.2017). «Θα γίνει έκρηξη, άν δεν ξυπνήσουμε επιτέλους [...] Από τη μία μεριά όλο και περισσότεροι άνθρωποι με προσωρινές συμβάσεις εργασίας και από την άλλη διευθυντικά στελέχη με απολαβές διψήφιου αριθμού εκατομμυρίων ευρώ». Η απληστία, η οποία, κατά τον Reuters, ήταν και η αιτία για το σκάνδαλο παραποιήσεων των μετρήσεων ρύπων στα αυτοκίνητα Diesel, ανοίγει όλο και πιο πολύ το τεράστιο χάσμα μεταξύ των επιπέδων διαβίωσης των ανθρώπων· και μάλιστα σε μια εποχή που όλα ανατρέπονται στην αγορά εργασίας λόγω της ψηφιοποίησης. Η ευημερία για όλους δεν είναι διασφαλισμένη βιώσιμα, λέει ο Reuter. «Πρέπει να κινηθούμε, αν δεν θέλουμε να γίνει κανόνας και στην Ευρώπη ό,τι ισχύει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κάτω από τις γέφυρες κοιμούνται τα φτωχά πουλιά του Θεού και αποπάνω σουλατσάρουν οι εκατομμυριούχοι».
 
Τα μεσαία κοινωνικά στρώματα συρρικνώνονται - καμμιά άλλη φράση δεν πολώνει τη Γερμανία τόσο πολύ όσο αυτή. Είναι όμως αλήθεια; Αυτοί που βλέπουν κριτικά τη διαπίστωση, παραπονούνται ότι η απάντηση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πώς ορίζονται τα μεσαία κοινωνικά στρώματα, ποιές κοινωνικές ομάδες περιλαμβάνονται και ποιές όχι. Και ισχυρίζονται το εξής: Μετά το 2005 η τάση αυτή δεν συνεχίστηκε· η εισοδηματική ανισότητα δεν αυξήθηκε κι άλλο.
Είναι αλήθεια ότι μετά το 2005 η οικονομική κατάσταση έχει βελτιωθεί στη Γερμανία. Ο αριθμός των απασχολούμενων αυξήθηκε πολύ, η ονομαστική ανεργία μειώθηκε σημαντικά. Όμως οι νέες μελέτες δείχνουν το εξής: Παρόλα αυτά, τα μεσαία κοινωνικά στρώματα συρρικνώνονται ακόμη περισσότερο, ανεξάρτητα από το πώς τα ορίζουμε.

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Αντώνης Λιάκος: Ποιος κέρδισε στον B' Παγκόσμιο Πόλεμο; Οι Βαλτικές Χώρες, οι Έλληνες, η ιστορία του 20ού Αιώνα και η Ευρώπη

  
Η αυγουστιάτικη αθηναϊκή τρικυμία σε φλυτζανάκι για το συνέδριο στην Εσθονία, τον ναζισμό και τον κομμουνισμό, ελάχιστα έχει να κάνει με την Δεξιά, την Αριστερά και με την πολιτική, όπως την καταλαβαίνει ο κόσμος σήμερα. Έχει όμως να κάνει πολύ με αυτό που όλος ο κόσμος αποκαλεί «ελληνική ιδιομορφία». Φυσικά και με τον εγχώριο πολιτικαντισμό. Και είναι πρώτα-πρώτα ζήτημα νοοτροπιών, θεσμών και κυρίως πολιτισμικό. Μόνον δευτερογενώς χρησιμοποιείται εργαλειακά ως πολιτικό ζήτημα. 
Πίσω από το ψυχόδραμα, πέραν της «ιδεολογικής» ρητορικής (και της αντιζηλίας εντός της ΕΕ και της ευρωζώνης για εντελώς υλικά πράγματα), εμπλέκεται κάτι πιο στερεό και μακροχρόνιο με τη μορφή ανεπεξέργαστης συνέχειας: Ο παραδοσιακός εργαλειακός ελληνικός «φιλο-Ρωσισμός» άρχισε παλιά ως φιλο-Τσαρισμός (είχε εκκλησιαστικές και «αντιδυτικές» ρίζες και παρέβλεπε την κληρονομιά του Μεγάλου Πέτρου που έκανε την Ρωσία μέρος της πολιτισμικής Δύσης). Στον 20ό Αιώνα έγινε «φιλο-Σοβιετισμός» και κατέληξε νοσταλγικός ρετρό «φιλο-Κομμουνισμός» σήμερα. Στην «εθνική μας ιδιομορφία» ανήκει πια και η καθολική, διακομματική αλαζονεία των εγχώριων πολιτικών, μιντιακών και ακαδημαϊκών ελίτ απέναντι στις Κεντρο/Ανατολικο/Βορειοευρωπαϊκές χώρες - πρώην μέλη της ΕΣΣΔ ή του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Εξίσου υπεροπτικά βλέπουν βέβαια και τις «αδελφές» μας χώρες των Βαλκανίων, δηλαδή της καθ' ημάς Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Αντίστροφα, αυτό που εκδηλώνεται στις Βαλτικές χώρες ως (ιδεολογικός) «αντι-Σοβιετισμός» ή «αντι-Κομμουνισμός», περιέχει μεγάλη δόση (ιστορικού) «αντι-Ρωσισμού». Γιατί, πριν από τις δύο Σοβιετικές κατοχές, οι χώρες αυτές βίωσαν μακροχρόνιες Τσαρικές κατοχές (συχνά ως συγκατοχή ή διχοτόμηση από συνεργασία Ρωσίας - Πρωσίας, πριν δημιουργηθει η Γερμανία). Το ίδιο, και πιό έντονα, ισχύει για την Πολωνία: Υπέστη δύο κατοχές από την Τσαρική Ρωσία, μια διχοτόμηση από τις εμπόλεμες μεταξύ τους Πρωσία και Αυστρο-Ουγγαρία των Αψβούργων και τρείς κατοχές-διχοτομήσεις από σύμπραξη Τσαρικής Ρωσίας και Πρωσίας ή Σοβιετικής Ενωσης και Χιτλερικής Γερμανίας.
Οι εγχώριες πολιτικές ελίτ θεωρούν αδιαπραγμάτευτους τους ιστορικούς λόγους που (ενδεχομένως) έχει η χώρα μας να πολιτεύεται έτσι στη διεθνή σκηνή. Όμως δεν σέβονται καθόλου αντίστοιχους ιστορικούς λόγους που έχουν άλλες χώρες για να πολιτεύονται αλλιώς. Φυσικά, αυτή η «εθνική» οπτική γωνία δεν αντέχει σε καμμιά λογική και δημοκρατική κριτική. Το παλιό άρθρο του ιστορικού Αντώνη Λιάκου μιλά για την πραγματική ιστορία του 20ού Αιώνα και για το δέον γενέσθαι.
Γ. Ρ.
 
Ποιος κέρδισε στον B' Παγκόσμιο Πόλεμο; H απάντηση δεν φαίνεται σήμερα να είναι τόσο αυτονόητη, όσο στο τέλος του πολέμου.
Σύμφωνα με την τρέχουσα αμερικανική ρητορεία οι Αμερικανοί έσωσαν την Ευρώπη από τους Ναζί, όπως πενήντα χρόνια αργότερα την έσωσαν από τον κομμουνισμό. Μια άλλη απροσδόκητη απάντηση άκουσα στο «Μουσείο Κατοχής της Λεττονίας 1940-1991». Πρόκειται για ένα μουσείο - ως κτίσμα εντελώς αταίριαστο με την κουκλίστικη Ρίγα - το οποίο αναφέρεται στη διαδοχική κατοχή της Λεττονίας. Πρώτα οι Ρώσοι, που την κατέλαβαν με το σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ, σύμφωνα με το οποίο Χίτλερ και Στάλιν διαμέλισαν την Πολωνία και ο δεύτερος κατέλαβε τις Βαλτικές δημοκρατίες. Υστερα οι Γερμανοί όταν επιτέθηκαν στους Ρώσους το 1941. Στη συνέχεια ξανά οι Ρώσοι όταν νίκησαν και απώθησαν τους Γερμανούς. H χώρα έγινε ανεξάρτητη μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991. Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που η Λεττονία βρέθηκε ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα. Το ίδιο συνέβη και το 1919. Ενα χρόνο μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της έγινε θέατρο μαχών ανάμεσα στον εμφύλιο που ακολούθησε τη Ρώσικη Επανάσταση του 1917. Αλλοτε την καταλάμβαναν οι Ερυθρές φρουρές, άλλοτε η Σιδηρά φρουρά. Ο Κόκκινος τρόμος εναλλασσόταν με τον Λευκό τρόμο. Εχασε τότε η Λεττονία το ένα τρίτο του πληθυσμού της. Εχασε άλλο ένα τρίτο, στον B' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Διανομή των Βαλτικών χωρών και της Πολωνίας
σύμφωνα με το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροππ (1939-1940)

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Μαρκ Λίλλα: Το σκυλί που δεν γαύγισε. Η εξαφάνιση του πολίτη, οι πολιτικές της ταυτότητας στις ΗΠΑ και τι μπορούν να διδαχτούν οι Ευρωπαίοι

© Eurozine (προδημοσίευση από το περιοδικό © Transit / Βιέννη) - Mark Lilla: The dog that didn’t bark: The disappearance of the citizen - Identity politics in the USA, and what Europe can learn from it, 18.8.2017
  
Δημοκρατικός πολίτης δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Αλλά δεν κάνουμε καλή δουλειά στο θέμα αυτό, γράφει ο Mark Lilla. Στην Αμερική, με την εκλογή του Τραμπ έγινε φανερό, λέει, ότι τα τρία κακά της εποχής μας και της μοίρας μας, ο νεοφιλελευθερισμός, ο λαϊκισμός, αλλά και οι πολιτικές των ιδιαίτερων ταυτοτήτων που επικράτησαν στην Αριστερά, οδήγησαν σε όλεθρο. Ειδικά το τελευταίο είναι πρόκληση για την φιλελεύθερη Αριστερά των ΗΠΑ και της Ευρώπης [ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τον όρο «φιλελευθερισμός» με την αμερικανική του σημασία]: Κάποτε πρέπει να αποκτήσει ένα όραμα για τον πολίτη ως καθολική έννοια. Για τις αρετές του πολίτη ως πολίτη. 
Η ανάλυση του Μ. Λίλλα έχει να πεί σημαντικά πράγματα και για μας, στην Ελλάδα, την πιο άρρωστη χώρα στην πανευρωπαϊκή επιδημία. Γιατί στη χώρα μας, η εδώ και δεκαετίες σκληρά διχοτομημένη αγορά εργασίας σε υπερεξασφαλισμένο τμήμα και σε εργασιακό Καιάδα - τυπικό νεοφιλελεύθερο χαρακτηριστικό - γέννησε σκληρό κοινωνικό κατακερματισμό και ανισότητα. Γιατί ο εθνικολαϊκισμός, από την «λαϊκή Δεξιά» και το «παλαιο-ΠΑΣΟΚ» διαχύθηκε σαν κακοήθης μετάσταση στο σύνολο του πολιτικού φάσματος. Kαι γιατί η ελληνική Αριστερά (πλην ΚΚΕ που έχει άλλες εμπλοκές), όπως και η ευρεία ευρωπαϊκή Αριστερά ως όλον, γίνεται όλο και περισσότερο «πολιτισμική Αριστερά», μια Αριστερά με «μυστικιστικά δόγματα» κατά τον Λίλλα, η οποία προτιμά να ασχολείται με ιδεολογήματα και ξεχνά την αχώριστη τριάδα του κοινωνικού της καθήκοντος: Την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη. Έτσι πεθαίνουν οι αρετές και οι αξίες του πολίτη, στις ΗΠΑ ή στην Ευρώπη. Άραγε, το εφιαλτικό παρόν της Αμερικής θα γίνει και το θλιβερό, παρακμιακό μέλλον της Ευρώπης και της Ελλάδας;
Γ. Ρ.

Όποιος γεννήθηκε στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όπως εγώ, ανατράφηκε και μεγάλωσε με μια ισχυρή αίσθηση ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία είχε εξωτερικούς εχθρούς. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν αγώνας ενάντια στους φασίστες· στη συνέχεια η Σοβιετική Ένωση, η Κίνα και τα κράτη-πελάτες τους αμφισβητούσαν τις δημοκρατικές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο.
Ωστόσο, αυτή η ρητή υπόθεση συνοδευόταν και από μια άλλη, σιωπηρή υπόθεση. Υποθέσαμε επίσης, πως όταν εξαφανιστούν οι εξωτερικοί εχθροί, οι φιλελεύθερες συνταγματικές δημοκρατίες θα μπουν ανενόχλητες σε εποχή άνθισης και ίσως η δημοκρατία θα εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες. Αυτή η υπόθεση εκπήγαζε λιγότερο από αλαζονεία και περισσότερο από μια συγκεκριμένη ιστορική εμπειρία. Η γενιά μου δεν χρειάστηκε ποτέ να μάθει το μάθημα που εξαναγκάστηκαν να μάθουν οι φιλελεύθεροι από τον 19ο αιώνα μέχρι και τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Αυτή η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι ένα πολύ εύθραυστο σύστημα διακυβέρνησης, το οποίο πάντα έχει να αντιμετωπίζει αντιπάλους στα δεξιά και στα αριστερά του.
Γιατί? Μια μερική εξήγηση, είναι η εξής: οι φιλοδοξίες της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν είναι μεγάλες. Προσφέρει έναν τρόπο για να ασκείται η πολιτική με τρόπο νομιμοποιημένο, αλλά δεν υπόσχεται μετασχηματισμό της ανθρώπινης ύπαρξης, ούτε καν της κοινωνίας. Επίσης είναι εξαρτημένη από το άν οικοδομούνται ή όχι ικανότητες αυτοκυβέρνησης. Η φιλελεύθερη δημοκρατία πρέπει να παίρνει άτομα, το κύριο ενδιαφέρον των οποίων είναι, φυσικά, ο εαυτός τους, οι οικογένειές τους, ή και οι θρησκευτικές ή εθνοτικές τους ομάδες, και να τα μετατρέπει σε πολίτες. Σε πολίτες που να ενδιαφέρονται - και σε μερικές περιπτώσεις να ενδιαφέρονται πρωτίστως - για το κοινό καλό. Η γενιά μου δεν χρειάστηκε ποτέ να μάθει το παλιό μάθημα, ότι οι δημοκρατικοί πολίτες δεν γεννιούνται, αλλά γίνονται. Πρέπει να γίνονται σε κάθε γενιά, ξανά και ξανά.
Κάνουμε σήμερα καλή δουλειά στο θέμα αυτό; Όχι, δεν νομίζω. Κατά τη γνώμη μου, πολλές από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα οι δημοκρατίες μας μπορούν να εντοπιστούν στην όλο και μεγαλύτερη ανικανότητά μας να μορφώσουμε πολίτες και στη συνέχεια να τους δώσουμε φωνή και βήμα. Ειδικότερα, ας λάβουμε υπόψη πώς αντιδρούμε σε τρεις προκλήσεις της εποχής.
Φωτο, Parks, Πολιτεία της Βιρτζίνια. Πηγή Flickr
[Οι τρείς πολιτικές συμφορές της εποχής μας και της μοίρας μας: Νεοφιλελευθερισμός, λαϊκισμός και πολιτικές της ταυτότητας]
Η πρώτη πρόκληση είναι ο νεοφιλελευθερισμός, μια ιδεολογία που από τη δεκαετία του 1980 κρατά υπό τον ασφυκτικό της έλεγχο την πολιτική μας φαντασία. Τα βασικά δόγματα αυτής της ιδεολογίας είναι: (1) ότι είμαστε κατά βάση ελεύθερα άτομα χωρίς φυσικές ή ιστορικές υποχρεώσεις προς τους άλλους, είμαστε απλώς «στοιχειώδη σωματίδια που αιωρούνται στον χώρο»· (2) ότι η οικονομική ευημερία πρέπει να είναι το πρωταρχικό μας μέλημα· (3) ότι οι αγορές - συμπεριλαμβανομένων των αγορών εργασίας - πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ελεύθερες για να εξασφαλίζουν αυτή την ευημερία· και (4), ότι για να διατηρηθούν οι αγορές ελεύθερες σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία, είναι αναγκαίο να δοθούν αφενός περισσότερες εξουσίες στους τεχνοκράτες και αφετέρου λιγότερες εξουσίες στους κυρίαρχους, δηλαδή στους νομοθέτες των αντιπροσωπευτικών σωμάτων και στους πολίτες οι οποίοι τους αναθέτουν με την ψήφο τους νομιμοποιημένες εξουσίες. Κανένα από αυτά τα δόγματα δεν λαμβάνει υπόψη την ιδιότητα του πολίτη ως πολίτη, τις αρετές του πολίτη. Και όταν τίθενται σε εφαρμογή, τις διαβρώνουν.
Drew Pettifer: The Decisive Moment (2009)

Printfriendly

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:
Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι

ΕΠΙΛΟΓΕΣ:<br>Αντρέϊ Αρσένιεβιτς Ταρκόφσκι
Πως η αγάπη επουλώνει τη φθορά του κόσμου

Enrico Berlinguer (1981):

Enrico Berlinguer (1981):
Η ηθική διάσταση στην κρίση της πολιτικής

Danilo Kiš:

Danilo Kiš:
Συμβουλές σε νεαρούς συγγραφείς, και όχι μόνον

Wolfgang Münchau

Wolfgang Münchau
Ο συντάκτης οικονομικών θεμάτων Βόλφγκανγκ Μύνχάου (Der Spiegel - Financial Times)

Predrag Matvejević:

Predrag Matvejević:
Ο Ρωσο-Κροάτης ανιχνευτής και λάτρης του Μεσογειακού κόσμου

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο Φρανκφουρτιανός από τη Νεμπράσκα: Δικαιοσύνη & ελπίδα απέναντι στην ιδιοτέλεια των ελίτ

Azra Nuhefendić

Azra Nuhefendić
Η δημοσιογράφος με τις πολλές διεθνείς διακρίσεις, γράφει για την οριακή, γειτονική Ευρώπη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη

Βαλκανική Χερσόνησος, η όμορφη
Όριο της Ευρώπης, οριακή Ευρώπη

Μάης του '36, Τάσος Τούσης

Μάης του '36, Τάσος Τούσης
Ο σκληρός Μεσοπόλεμος: η εποχή δοσμένη μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου - συμβόλου

Στον καιρό των τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας

Ετικέτες

1968 αειφορία Αρχιτεκτονική Αυστρομαρξισμός Βαλκανική βιοποικιλότητα Βρετανία Γαλλία Γερμανία Γκράμσι Εκπαίδευση ΕΚΤ Ελεφάντης Ενέργεια Επισφάλεια Ευρωκομμουνισμός ΗΠΑ Ήπειρος Θεοδωράκης Θεσσαλονίκη Ιβάν Κράστεφ Ινστιτούτο Bruegel Ισπανία ιστορία Ιταλία Κέϋνς Κίνα Κινηματογράφος Κλιματική αλλαγή Κοινοτισμός κοινωνική ανισότητα Κορνήλιος Καστοριάδης Κοσμάς Ψυχοπαίδης Κύπρος Λιάκος Α. Λογοτεχνία Μάνεσης Μάξ Βέμπερ Μάρξ Μαρωνίτης Μέσα Ενημέρωσης Μεσόγειος Μεταπολίτευση Μιχ. Παπαγιαννάκης Μουσική Μπερλινγκουέρ Νεοναζισμός Νεοφιλελευθερισμός Νίκος Πουλαντζάς Νίτσε Ο τόπος Οικολογία Π. Κονδύλης Παιδεία Πολωνία Πράσινοι Προσφυγιά Ρήγας Ρίτσος Ρωσία Σεφέρης Σολωμός Σοσιαλδημοκρατία Σχολή Φραγκφούρτης Ταρκόφσκι Τουρκία Τρομοκρατία Τσίπρας Φιλελευθερισμός Φιλοσοφία Χαλκιδική Χρήστος Γιανναράς Χριστιανισμός André Gorz Azra Nuhefendić Balibar Carl Schmitt Christopher Lasch Claus Offe Colin Crouch Ernst Bloch Fischer Franklin Roosevelt Grexit Habermas J. Augstein Jan-Werner Müller Krugman Laclau Le Corbusier Louis Althusser Marc Mazower Matvejević Miroslav Krleža Mudde Niels Kadritzke Stiglitz Streeck T. S. Eliot Ulrich Beck Ulrike Guérot Umberto Eco Wallerstein Walter Benjamin Wolfgang Münchau Žižek Zygmunt Bauman

Song for the Unification (Zbigniew Preisner -
Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube

Song for the Unification (Zbigniew Preisner - <br>Elzbieta Towarnicka - Kr. Kieślowski) - youtube
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων,
ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον...
Ἡ ἀγάπη ...πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει...
Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα·
μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (προς Κορινθ. Α΄ 13)

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης

Ισραήλ - Παλαιστίνη: Στο τέλος της γης
Νταβίντ Γκρόσμαν: Το πένθος του πατέρα και της Ιστορίας

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη

Κουνκούς ή Δίας, ένας λευκός γάτος απο τη Μοσούλη
Μια ιστορία προσφυγιάς, στη Λέσβο και στη Νορβηγία

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια

Luka Lisjak Gabrijelčič: Χάννα Άρεντ, τα πρώτα χρόνια
Hannah Arendt, zgodnja leta (στο Razpotja - Σλοβενικά)

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής

Αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής
Erik Stokstad («Science»): New rice variety could feed the planet without warming it

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα

Μανιτάρια, ένα σύγχρονο ελληνικό θαύμα
Τα μικροκλίματα της Ελλάδας, εξασφαλίζουν μεγάλη βιοποικιλότητα μανιταριών (Βασιλική Χρυσοστομίδου, «Καθημερινή», αναδημοσίευση «Δασαρχείο»)

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»

Zygmunt Bauman: «Ρευστές ζωές, ρευστός κόσμος, ρευστή αγάπη»
«Είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος αλλά μακροπρόθεσμα αισιόδοξος»

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin

Zygmunt Bauman, Krzysztof Pomian, Marcel Gauchet, Michael Kazin
Ο 21ος αιώνας: Ένας κόσμος χωρίς την αριστερά (“Kultura Liberalna” - Πολωνία, αγγλικά)

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο

Οι φλαμουριές ανθίζουν στο Σεράγεβο
Η λογοτεχνική δημοσιογραφία στα καλύτερά της - Azra Nuhefendić

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος - του Μικαέλ Λεβύ

K.S. Karol (1924 - 10 Απριλίου 2014), ο δημοσιογράφος   - του Μικαέλ Λεβύ
- «Με ποιανού το μέρος είστε κύριε Κάρολ»; - «Είμαι με τον εαυτό μου»

Jürgen Habermas

Jürgen Habermas
¨Ολα τα κείμενα από το περιοδικό "Blätter für deutsche und internationale Politik"
(pdf, Γερμανικά)

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι

Η Ρεïχανέχ Τζαμπαρί και οι νάρκισσοι
Φιλελεύθεροι και «μαρξιστές» νάρκισσοι της «γενιάς του '68» στη Δύση, ποτέ δεν θα καταλάβουν γιατί προτίμησε το μνήμα για να μη παραιτηθεί από την αξιοπρέπειά της. Η αδιαφορία τους είναι φυσικό επακόλουθο της ιδεολογίας και της νοοτροπίας τους

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν

«Σταθμοί του Σταυρού», μια ταινία του Ντίτριχ Μπρίγκμαν
Η Μαρία ανήκει και στους δύο κόσμους, αλλά και σε κανέναν από αυτούς. Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν. Αντεπεξέρχεται όσο καλύτερα μπορεί στις απαιτήσεις των μεν και των δε, χωρίς να διστάζει να στηλώσει το κορμάκι της όταν διακυβεύονται οι αρχές της. Δε θέλει να τη φωτογραφίζουν, να την αναγκάζουν να ακούει ποπ μουσική, να λέει ψέματα, να αφίσταται των αξιών της. Δεν είναι ψόφιο ψάρι· πάει ενάντια στο ρεύμα. Θα θυσιάσει τη ζωή της για να μιλήσει επιτέλους ο τετράχρονος αδερφός της, που αρχίζει να θεωρείται αυτιστικός από ιατρούς και οικογένεια : μόλις ξεψυχήσει, ο αδερφός της αρχίζει να μιλάει - του Ν. Ράπτη

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)

Ρούντι Ντούτσκε, Ραλφ Ντάρεντορφ (Φράϊμπουργκ, 1968 - H «επί της στέγης του αυτοκινήτου συνομιλία»)
Ο ήπιος επαναστάτης χωρίς δόγμα με τον φιλελεύθερο υποστηρικτή της κοινωνικής δικαιοσύνης και του Κέϋνς - Υπερβάσεις «φραγμάτων» σε μια εποχή που η Πολιτική γραφόταν με κεφαλαίο «Π»

The Roosevelt Institute

The Roosevelt Institute
Ελεωνόρα και Φραγκλίνος Ρούσβελτ - Πολιτική για καιρούς οικονομικής κρίσης

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate

Jean Monnet's Brandy and Europe's Fate
Οι οραματισμοί του Ζαν Μονέ για την ενωμένη Ευρώπη και η αντιμετώπιση της κρίσης
- του Strobe Talbott (The Brookings Essay)

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο

Georg Trakl (1887-1914) - Ένας οδοιπόρος στον μαύρο άνεμο
Η ποίηση στα σκοτεινότερά της και στα καλύτερά της
Εισαγωγή, σημειώσεις, σχόλια, μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα

Παναγιώτης Ιωακειμίδης: Πολιτική εξουσία και ζώα
Ένας ρόλος για τα κατοικίδια στους χώρους της εξουσίας

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο
(πέθανε τον Μάïο του 2014)

Ο εκ των υστέρων αποχαιρετισμός στον Λουκάνικο, κατά κόσμον Θόδωρο <br>(πέθανε τον Μάïο του 2014)
Ο σκύλος - σύμβολο μιας σκληρής εποχής, η προσωπικότητα του 2011 (Time)

Φιλιά εις τα παιδιά

Φιλιά εις τα παιδιά
Ένα κομμάτι Θεσσαλονίκης του χθές και του σήμερα

Street Art Utopia

Street Art Utopia
We declare the world as our canvas

Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας & Ανάπτυξης:
Γιατί μεγαλώνει διαρκώς η κοινωνική ανισότητα

Christopher Lasch

Christopher Lasch
Ο καταναλωτισμός υπονομεύει τις αξίες της σταθερότητας και της αφοσίωσης, προπαγανδίζει
την καταστροφή της οικογενειακής ζωής (φωτ. από τον ιστότοπο Eagainst.com)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)

Jürgen Habermas - αφιέρωμα στο περιοδικό Esprit, 8/9-2015 (γαλλικά)
Ο τελευταίος φιλόσοφος - τι ζητά η φιλοσοφία σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ

Ενρίκο Μπερλινγκουέρ
Hθικολόγος, συντηρητικός, εργατιστής, προπαγανδιστής της λιτότητας;¨Η επικριτής του καταναλωτισμού και της σπατάλης, για μια άλλη πολιτική ηθική, για τον "μικρό" πολίτη;

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας

Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας
«Χριστούγεννα με τον Κοκκινολαίμη – Το Αηδόνι του Χειμώνα»